Over Elvis, Dirk en Herman

Ik ben fan van Zomergasten, dat jammer genoeg uitgezonden wordt in het seizoen waarin ik amper naar het platte schermpje kijk. Help me onthouden dat ik de reeks volgende zomer opneem. Dit jaar zag ik enkel, per toeval, de allerlaatste. Met David Van Reybrouck. Compleet van onder de indruk. Van wat hij te vertellen had, van de woorden die hij koos om zijn mening te duiden, van zijn beeldspraak die me recht in het hart trof.

Het is mijn favoriete tv-format. Lange, trage, inhoudelijk sterke, ononderbroken televisie. Momenteel kijken we elke week uit naar “Alleen Elvis blijft bestaan“. Het staat geprogrammeerd om wekelijks opgenomen te worden, en is onze traktatie op zondagavond. Een Elvisje kijken.

Gisteren genoten van elke seconde Dirk De Wachter. Wat een interessante, schone mens. Voor mij de mooiste aflevering in het rijtje tot nog toe. Zijn pleidooi voor kwetsbaarheid. Iedereen zou het moeten gezien hebben. Het is een thema dat me al langer boeit …

“Kwetsbaarheid is een talent. Kwetsbaarheid moet gekoesterd worden. Kwetsbaarheid moet in het leven geweven worden, omzwachteld worden opdat het de persoon niet gaat overspoelen. Kwetsbaarheid mag er zijn. Het wegduwen is geen goede zaak.”

En net om die reden vond ik de aflevering met Herman Brusselmans al even sterk. Door zijn kwetsbaarheid, die we toen wel te zien kregen.

Over projecten en prijzen

Het is eigenlijk niks voor mij, maar ik ben zo makkelijk enthousiast te krijgen. Ik sprong mee op de zotte kar van i. die het in haar hoofd haalde om alle 120 blogideeën uit het Blogboek van Kelly uit te werken. Ik engageerde me voor een nieuw project, terwijl het me niet eens lukte een lopend project deftig af te werken. Tsss …  Gisteren heb ik een tussenoplossing bedacht om 52 broertjes in mijn hoofd te kunnen afvinken. Dat hangt al niet meer in de weg om te starten met dat volgende zotte plan.

Eerst nog even mijn prijzen in ontvangst nemen van Madrina en Tine, die me elk voor een award nomineerden. De ene al wat langer geleden dan de andere … Merci dames! Ik vind het nog steeds ongelooflijk wanneer mijn virtueel plekje anderen opvalt. Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik een beetje eigenwijs beide opdrachten efficiëntsgewijs combineer. Door te antwoorden op de 11 vragen van Madrina krijgt Tine zeker 7 random facts over mij te weten.

Hier gaan we:

Wat is je favoriete kledingstuk?

Schoeisel. In al zijn vormen. Laarzen, pumps, ballerina’s, slippers. Ik kan een outfit pas beoordelen als ik er schoeisel bij aantrek, kom nooit de paskamer uit zonder schoenen.

Waaruit bestaat je ontbijt?

Varieert enorm. Mijn lievelingsontbijt is natuuryoghurt met frambozen, blauwe bessen, een handjevol muesli en een streepje honing erbovenop. Tenminste, wanneer ik in een gezonde bui vertoef. Op andere dagen is een verse 8 granen boterham met een goeie laag Nutella een favoriet.

Wat maakt je verdrietig?

Alle onrecht. Groot en klein. Dat kruipt onder mijn vel. Pessimisme. Mensen voor wie het glas steeds half leeg is. Zwerfvuil. Ik snap dat niet. En het idee dat ik hier nooit of te nooit meer kan aanbellen.

Ben je een douche- of een badpersoon?

Een badpersoon, maar ik neem bijna altijd een douche.

Welk liedje maakt jou vrolijk?

Ik ben meer voor het snijdende lied, waarbij het hartje van krak in twee doet. Er zijn twee categorieën liedjes waarvan ik vrolijk word. Liedjes die er voor zorgen dat mijn lijf als vanzelf in beweging komt. Teardrops van Womack & Womack is er bijvoorbeeld zo eentje. Heel wat werk van Arsenal, waarvan de concerten telkens weer feestjes zijn. Easy van Groove Armada, ooit live gezien in een uitverkochte, gek wordende AB. Moloko: zelfde verhaal. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. En dan is er de categorie nostalgie. Alles van de soundtrack van Dirty Dancing bijvoorbeeld. Ontelbare herinneringen aan de film en de cd. Een eigen huis van Rene Froger of Mooie dagen van Johan Verminnen, omdat ik dan terug op de achterbank bij een luid zingende papa zit. Het kan ook een combinatie van beide categorieën zijn. Rythm is a dancer van Snap! brengt me terug naar een dansvloer tussen tienermeisjes. En deze natuurlijk.

Als je zelf je naam kon kiezen, hoe zou je dan heten?

Als 2,5 jarige was ik ervan overtuigd dat ik Annie heette (omkering van mijn naam), wat ik blijkbaar ook mijn toenmalige juf Sonja wijsmaakte. Ik ben nochtans tevreden met mijn naam. Nooit bewust nagedacht over een andere. Wel over namen voor eventuele dochters die zonen bleken te zijn. Stonden op mijn lijstje: Janne, Clara, Anna.

Speel je een muziekinstrument?

Neen. Ik heb van weinig tot geen dingen spijt in mijn leven, maar vind het doodjammer dat ik indertijd gestopt ben met de muziekschool. Ik ben stikjaloers op mensen die piano kunnen spelen.

Welk boek raad je aan?

Ik lees momenteel te weinig boeken. Ik ben van plan een Kindle op mijn kerstlijstje te zetten. Hij heeft me overtuigd. Soit, de twee exemplaren die het voorbije jaar indruk hebben gemaakt, effenden het pad voor rust in het hart van de chaos. “Identiteit” van Paul Verhaeghe en “De moed van imperfectie” van Brené Brown. Aanraders voor zoekende zielen.

Welke stad wil je graag bezoeken?

Kopenhagen, Stockholm en Berlijn staan op mijn verlanglijstje, maar we trekken binnenkort naar Wenen. Samen met kleine zus en man. We krijgen dat blijkbaar als nieuwjaarscadeau van de ouders. Sjansjaars zijn wij. En lijstjes zijn makkelijk aan te passen.

Welke cocktail drink je graag?

Ik drink weinig alcohol. Op cocktailgebied blijk ik trendgevoelig. Momenteel drink ik dus af en toe een gin-tonic.

Aan welk dessert kan je niet weerstaan?

Vraag me eerder aan welk dessert ik wel kan weerstaan. Elk dessert waarin sinaasappel, of nog erger, sinaasappelzeste verwerkt zit. Al de rest gaat er vlot in.

52 broertjes: #44 – #52

De tweede helft van mijn project verliep minder vlot. Toen het vooropgestelde jaar voorbij was, had ik 43 reeksjes gepost. 43/52 zou op “den unief” een grote onderscheiding geweest zijn. Een mooi resultaat. Toch voelde het onaf. En daar wou ik van af.

Een tweede zit dan maar. Met een reeks beelden van de broertjes tijdens onze zomervakantie in Sicilië.

Broertjes#44

Broertjes#45

Broertjes#46

Broertjes#47

Broertjes#48

Broertjes#49

Broertjes#50

Broertjes#51

Broertjes#52

Portret van mijn jongens en de broertjes in actie, elke week, gedurende één jaar, met mijn Fujifilm X100s.

 De broertjes …
#44: vliegen voor het eerst.
#45: zetten als twee Flandriens voet op Siciliaans grondgebied.
#46: ontdekken samen aarzelend een zee met kiezelige bodem.
#47: als echte broertjes.
#48: met de voetjes in een koude rivier.
#49: zien er terug wat kleiner uit ten opzichte van zo’n grote, afgekoelde lavastroom.
#50: twijfelen of ze de diepe, ijskoude kloof in durven.
#51: bewonderen het onvergetelijke uitzicht vanaf ons tijdelijk dakterras.
#52: sluiten dit project af met een wilde versie van deze foto.

3.652 dagen

Hij tovert al 3.652 dagen een lach op mijn gezicht. Dag 1 was ik stapelverliefd, en dat ben ik 521,71 weken later nog steeds.

“We maken er samen iets moois van” smste hij me na onze eerste kus, nu 10 jaar geleden. Mooi bleek te zwak uitgedrukt.

Ik voel me zo rijk aan liefde.

Et voila, dan hebben we weer onze portie meligheid gehad voor … vandaag. ;-)

Wij2014

Met ons twee in Bergen (Noorwegen), eind mei. Ik blog er binnenkort eens over.

#blogboek

Ik bestelde het Blogboek van Kelly. Een gesigneerde versie. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik las wat mijn coach er in geschreven had. Enthousiasme is namelijk een eigenschap die ik zelf heel hard apprecieer in mijn medemens, om het plechtig uit te drukken. :-)

Enthousiast over mijn gepersonaliseerd blogboek! Merci @lilithu #blogboek

A photo posted by ineken (@ineken) on

Ik ben niet als een gek beginnen lezen. Ik heb vooral gekeken naar de mooie, vrolijke, Lilith’s persoonlijkheid uitstralende lay-out. Als een gek lezen, deed ik al voor de zomer, toen het nog een zwart-wit versie was. De week voor we op reis vertrokken, kreeg ik namelijk een mail van Kelly. Of ik zin had om één van de eerste lezers van haar boek te zijn en mijn mening te geven. Ik had geen idee wanneer ik het zou doen, mijn to-do lijst voor die week indachtig, maar ik kon alleen maar enthousiast “ja natuurlijk” antwoorden. Halverwege het boek mailde ik Kelly dat het leest als een trein, ongelooflijk inspirerend werkt als je zelf blogt, en heel wat twijfelende zielen over de streep zal trekken om een blog op te starten.

En toen begon de grote vakantie. Lag de blog hier twee maanden stil. Niet doelbewust. Het was een drukke zomer, met weinig wifi. Terwijl het schooljaar uit de startblokken schoot, stak ik de blog in een nieuw kleedje.

Ondertussen merk ik dat de talrijke tips en vele interessante informatie gelezen in zwart-wit, tijdens mijn ongepland blogverlof verwerkt zijn. Het is ingedaald, om het met een zwangerschapsterm uit te drukken. Ik heb zelf het gevoel dat ik “vrijer” blog, enerzijds door hoe ik me voel, maar zeker ook door het denkkader aangeboden door Kelly. Ze gaf me antwoorden op twijfels, en tonnen inspiratie. Wat wil een blogger meer?

Time flies …

Ze zeggen dat het een werkwoord is, liefde. Met hem gaat het nochtans als vanzelf.

Acht jaar getrouwd vandaag … Time flies when you’re having fun!

Van delen krijg je

Ik deel graag. Wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Wat me raakt, blij of overstuur maakt. Ik moet het delen. Liefst één op één. Aan een tafeltje. Of met woorden op de blog.

Stuur me niet alleen naar een concert, een film, of op reis. Het delen verdubbelt de vreugde bij een treffer, halveert de ontgoocheling bij een misser.

Er is één uitzondering: het dessert tijdens een dinertje. Als het om je vingers bij af te likken is, zal ik je nooit aanbieden te proeven. Vraag je een stukje, dan neemt mijn beleefde zelf over, maar het is met tegenzin. Een kwestie van duidelijkheid.

Ons appartement in Cadzand dan weer wel. We hebben het net een volledig hoogseizoen gedeeld. Voor het eerst. De meest gehoorde reactie toen we besloten te verhuren, was: “zou je dat wel doen, zo’n schoon appartement …” Ik zou bijna getwijfeld hebben, maar ik wou het delen. De plek die ons een zalig rustgevend gevoel geeft, de mooie omgeving ook.

We gaan niet flauw doen over het financiële voordeel. De extra centjes zijn welkom. Maar het zijn toch vooral de enthousiaste, positieve reacties in het gastenboek die me oprecht blij maken. Er zijn zelfs gasten die aan de slag gaan met Scrabble om te uiten hoe tevreden ze terug naar huis keerden. ♥

Cadzand_Gastenboek

Zoek de verschillen

Na een zomer lang herinrichten, stond mijn virtueel buitenverblijf te lonken. Zo’n eerste schooldag gaf me terug wat tijd om me ongestoord voor mijn computerscherm te nestelen, en te slenteren door de verschillende theme’s van WordPress. Met dit als resultaat. Plezant, zo herinrichten met één muisklik. Beter voor de rug.

Kijk eens rond. Ik vind het passen. Bij mezelf, bij deze plek.

Ik heb een nieuwe lievelingskleur. Het was rood, het is nu lichtblauw. Vandaar dat de achtergrond me aansprak. Geheel toevallig staat hij vol met bloemetjes, vrij te interpreteren als een link naar de azaleafabriek. Het hartje spreekt voor zich. De helft van de tijd schrijf ik over de, of uit liefde voor mijn mannen. Blissful Blog kreeg ik gratis bij het gratis thema. Het is een beetje melig, maar ik ben fan van melig, en van alliteraties. Wie opmerkzaam is merkt een nieuwe schrijfwijze van “ineken”. Voortaan met een kleine i, want daar was iedereen het over eens. Toch?

En toen was het tijd om mijn jongens op te halen na de eerste schooldag. Ik was vooral benieuwd te weten hoe Jef zijn kennismaking met het eerste leerjaar had beleefd.

Er zijn veel verschillen tussen onderstaande foto’s. Links staat de zon hoog, de maïs laag, en rijdt papa niet mee. Rechts net omgekeerd. Links zie je Jef, ontspannen op weg naar één van zijn laatste dagen als kleuter. Rechts is deze morgen. Ook Jef, met grote boekentas en stress in zijn lijf. Hij kreeg geen hap door zijn keel tijdens het ontbijt. Vraagt zich al een zomer lang af “of het wel zal lukken, dat lezen, mama”?

Mama herkent het gevoel, weet dat alles goed komt. Jef laat zich moeizaam geruststellen. Het is wat, groot worden …

Hij was blij en opgelucht, Tuur enthousiast. En mama dus ook, na wat een zonnige, zorgeloze start bleek te zijn!

Twee klevertjes

Het is de enige rubriek die hier stand houdt, het lied dat onze jaarlijkse zomervakantie muzikaal begeleidt.

Het zijn er deze keer twee, want de jongens beginnen mee te beslissen over wat er beluisterd wordt.

De eerste is de laatste van Coldplay. Een lied vol levensenergie. Ideaal om luid door een Fiat Panda met open vensters te laten knallen, terwijl je langs de Siciliaanse kust rijdt. Met zes, soms zeven handen in de lucht. Acht was absoluut te gevaarlijk geweest.

Wat zou ik Chris en zijn maten graag nog eens live zien, samen met mijn superman. Mijn laatste ticket dateert van toen ik nog manloos en zorgelijk door het leven ging.

De tweede is een keuze van Jef en Tuur. Ze kennen Louise via onze 16-jarige “coole” neef. Ze kijken allebei letterlijk en figuurlijk naar hem op. De neef kent de volledige tekst uit zijn hoofd. De broertjes bijna … het refrein, na een zomer lang oefenen.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 70 andere volgers