#blogboek

Ik bestelde het Blogboek van Kelly. Een gesigneerde versie. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik las wat mijn coach er in geschreven had. Enthousiasme is namelijk een eigenschap die ik zelf heel hard apprecieer in mijn medemens, om het plechtig uit te drukken. :-)

Ik ben niet als een gek beginnen lezen. Ik heb vooral gekeken naar de mooie, vrolijke, Lilith’s persoonlijkheid uitstralende lay-out. Als een gek lezen, deed ik al voor de zomer, toen het nog een zwart-wit versie was. De week voor we op reis vertrokken, kreeg ik namelijk een mail van Kelly. Of ik zin had om één van de eerste lezers van haar boek te zijn en mijn mening te geven. Ik had geen idee wanneer ik het zou doen, mijn to-do lijst voor die week indachtig, maar ik kon alleen maar enthousiast “ja natuurlijk” antwoorden. Halverwege het boek mailde ik Kelly dat het leest als een trein, ongelooflijk inspirerend werkt als je zelf blogt, en heel wat twijfelende zielen over de streep zal trekken om een blog op te starten.

En toen begon de grote vakantie. Lag de blog hier twee maanden stil. Niet doelbewust. Het was een drukke zomer, met weinig wifi. Terwijl het schooljaar uit de startblokken schoot, stak ik de blog in een nieuw kleedje.

Ondertussen merk ik dat de talrijke tips en vele interessante informatie gelezen in zwart-wit, tijdens mijn ongepland blogverlof verwerkt zijn. Het is ingedaald, om het met een zwangerschapsterm uit te drukken. Ik heb zelf het gevoel dat ik “vrijer” blog, enerzijds door hoe ik me voel, maar zeker ook door het denkkader aangeboden door Kelly. Ze gaf me antwoorden op twijfels, en tonnen inspiratie. Wat wil een blogger meer?

Van delen krijg je

Ik deel graag. Wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Wat me raakt, blij of overstuur maakt. Ik moet het delen. Liefst één op één. Aan een tafeltje. Of met woorden op de blog.

Stuur me niet alleen naar een concert, een film, of op reis. Het delen verdubbelt de vreugde bij een treffer, halveert de ontgoocheling bij een misser.

Er is één uitzondering: het dessert tijdens een dinertje. Als het om je vingers bij af te likken is, zal ik je nooit aanbieden te proeven. Vraag je een stukje, dan neemt mijn beleefde zelf over, maar het is met tegenzin. Een kwestie van duidelijkheid.

Ons appartement in Cadzand dan weer wel. We hebben het net een volledig hoogseizoen gedeeld. Voor het eerst. De meest gehoorde reactie toen we besloten te verhuren, was: “zou je dat wel doen, zo’n schoon appartement …” Ik zou bijna getwijfeld hebben, maar ik wou het delen. De plek die ons een zalig rustgevend gevoel geeft, de mooie omgeving ook.

We gaan niet flauw doen over het financiële voordeel. De extra centjes zijn welkom. Maar het zijn toch vooral de enthousiaste, positieve reacties in het gastenboek die me oprecht blij maken. Er zijn zelfs gasten die aan de slag gaan met Scrabble om te uiten hoe tevreden ze terug naar huis keerden. ♥

Cadzand_Gastenboek

Zoek de verschillen

Na een zomer lang herinrichten, stond mijn virtueel buitenverblijf te lonken. Zo’n eerste schooldag gaf me terug wat tijd om me ongestoord voor mijn computerscherm te nestelen, en te slenteren door de verschillende theme’s van WordPress. Met dit als resultaat. Plezant, zo herinrichten met één muisklik. Beter voor de rug.

Kijk eens rond. Ik vind het passen. Bij mezelf, bij deze plek.

Ik heb een nieuwe lievelingskleur. Het was rood, het is nu lichtblauw. Vandaar dat de achtergrond me aansprak. Geheel toevallig staat hij vol met bloemetjes, vrij te interpreteren als een link naar de azaleafabriek. Het hartje spreekt voor zich. De helft van de tijd schrijf ik over de, of uit liefde voor mijn mannen. Blissful Blog kreeg ik gratis bij het gratis thema. Het is een beetje melig, maar ik ben fan van melig, en van alliteraties. Wie opmerkzaam is merkt een nieuwe schrijfwijze van “ineken”. Voortaan met een kleine i, want daar was iedereen het over eens. Toch?

En toen was het tijd om mijn jongens op te halen na de eerste schooldag. Ik was vooral benieuwd te weten hoe Jef zijn kennismaking met het eerste leerjaar had beleefd.

Er zijn veel verschillen tussen onderstaande foto’s. Links staat de zon hoog, de maïs laag, en rijdt papa niet mee. Rechts net omgekeerd. Links zie je Jef, ontspannen op weg naar één van zijn laatste dagen als kleuter. Rechts is deze morgen. Ook Jef, met grote boekentas en stress in zijn lijf. Hij kreeg geen hap door zijn keel tijdens het ontbijt. Vraagt zich al een zomer lang af “of het wel zal lukken, dat lezen, mama”?

Mama herkent het gevoel, weet dat alles goed komt. Jef laat zich moeizaam geruststellen. Het is wat, groot worden …

Hij was blij en opgelucht, Tuur enthousiast. En mama dus ook, na wat een zonnige, zorgeloze start bleek te zijn!

Twee klevertjes

Het is de enige rubriek die hier stand houdt, het lied dat onze jaarlijkse zomervakantie muzikaal begeleidt.

Het zijn er deze keer twee, want de jongens beginnen mee te beslissen over wat er beluisterd wordt.

De eerste is de laatste van Coldplay. Een lied vol levensenergie. Ideaal om luid door een Fiat Panda met open vensters te laten knallen, terwijl je langs de Siciliaanse kust rijdt. Met zes, soms zeven handen in de lucht. Acht was absoluut te gevaarlijk geweest.

Wat zou ik Chris en zijn maten graag nog eens live zien, samen met mijn superman. Mijn laatste ticket dateert van toen ik nog manloos en zorgelijk door het leven ging.

De tweede is een keuze van Jef en Tuur. Ze kennen Louise via onze 16-jarige “coole” neef. Ze kijken allebei letterlijk en figuurlijk naar hem op. De neef kent de volledige tekst uit zijn hoofd. De broertjes bijna … het refrein, na een zomer lang oefenen.

De zomer van 2014

We sluiten de zomer van 2014 af aan zee. Ik en mijn kleine, snel groeiende, energieke kereltjes. Een zomer van talloze (her)ontdekkingen.

  • de herontdekking van de grote vakantie, de ouderwetse versie. Eentje van weinig op voorhand plannen, niks moeten en veel dagen plukken. Met beide handen/handjes. Er werden een paar levensherinneringen op mijn schijf gebrand, zelfs tijdens dagen dat het water goot.
  • de herontdekking van Sicilië. Elf zomers geleden trok ik er rond met beste vriendin en tent, zonder de Etna te zien. Deze zomer vloog ik er opnieuw naartoe, samen met mijn drie maatjes. We plantten ons neer aan de voet van een actieve Etna en beleefden de beste vakantie met kinders tot nog toe. Vier en bijna zes zijn topleeftijden. Zelfredzaamheid gecombineerd met voorlopig nog pure en kinderlijke verwondering. Schoon, zo schoon. Net als het eiland.
  • de herontdekking van de Gentse Feesten. Geen idee hoe lang het geleden was dat ik er ronddwaalde. In mijn gedachten stond er nog steeds een lelijke Duveltent op een al even lelijk plein. Het blijft mij een raadsel waarom sommigen de stadshal geen verbetering vinden. Wat een meerwaarde. Nu ik erover nadenk, herontdekte ik de feesten én mijn stad. Ik moet het ronddwalen erin terug oppikken.
  • de herontdekking van mijn drang tot inrichten. Het ouderlijke huis moest eraan geloven. Niet nummer 7, dat we achterlieten toen ik 21 was. Het huis dat erna kwam, wat niet het huis is waar de ouders momenteel vooral vertoeven. Verwarrend, ik weet het. We logeerden er twee weken nadat we terug kwamen van reis, omdat bij ons thuis alles een vers likje verf kreeg (ook daar aan het inrichten dus). Ik liet er, samen met mijn superman, mijn dwangmatige inrichtershanden op los. Ik kan het niet helpen. Het is sterker dan mezelf. Sleuren, sorteren, herschikken, weggooien, opblinken, herstellen, … Om uiteindelijk te zien dat het goed is. En te genieten van de tevredenheid bij de ouders over het geleverde werk.
  • de herontdekking van UNO. Ik heb makkelijk duizend maal UNO geroepen als kind, met nog één kaart in de hand. De teller schoof deze zomer ongetwijfeld een aantal honderdtallen op. Jef en Tuur zijn namelijk verslaafd. In die mate zelfs dat de jongste rond 7 uur ‘s morgens aan ons Siciliaans bed stond met de vraag of we zin hadden in een spelletje UNO.
  • de herontdekking van business trips naar het Noorden, samen met superman. Dat was alweer geleden van 2008, het geboortejaar van Jef. Ik was bijna vergeten hoe fijn het is om samen op missie te gaan. Deze keer geen Noorse klanten bezoeken, maar Belgisch groen promoten op een beurs in Zweden. Ik kreeg de opdracht om de stand, ja ja, in te richten.
  • de ontdekking van luizen. Op drie hoofden, waaronder ook het opgeruimde hoofd, het mijne dus. We probeerden Italiaanse luizenshampoo en mayonaise als bestrijdingsmiddelen, maar Silikom bleek uiteindelijk het meest effectieve. Hardnekkige rotbeesten zijn het. Ik wist dat mijn reactie hier riskant was … Erover schrijven heeft zelfs een jeukend effect.
  • de ontdekking van Instagram, waartoe mijn virtuele activiteit zich beperkte deze zomer. Het volgen en delen is recent, want mijn account is al een aantal jaren oud. Tot nog toe enkel gebruikt voor het maken van gefilterde, vierkante fotootjes. Nu de meisjes overtuigen, zodat ik tussen de maandelijkse uitjes visueel op de hoogte blijf van het leven in gefilterde, vierkante vorm.

Een drukke, rustige zomer was het. Van veel en weinig tegelijk. Lekker lang, terwijl de tijd voorbij vloog. Eentje van verbroedering ook. Tussen mijn twee kanjers. Ze speelden twee maanden lang met neven, nichten, vrienden, groot en klein, maar toch vooral met hun tweetjes. Ik, ik kijk toe, van op de eerste rij. En zie hoe ze naar elkaar toe groeien, minder een scheidsrechter nodig hebben, zelf oplossingen vinden. Ik ontdek zowaar rust en plezier in het moederschap, ook al weten ze nog steeds perfect mijn boos-knop te vinden, die luizenkopjes van mij.

Verbroedering_2014

Later …

Jef_AfgestudeerdeKleuter

Mama, “later” is dat echt of is dat een droom?

Mijn afgestudeerde kleuter raakt me wel meer met zijn woorden, achteloos van op de achterbank.

Hij die me zo hard aan mezelf doet denken. Hij die me, samen met zijn jongere broer, helpt bij het keihard en voluit in het nu leven.

Vandaag is echt, en zoveel meer dan het later waar ik als kind over droomde.

Met of toch zonder?

ineken_AnneZellien

Zie hier, mijn nieuwjaarscadeau van mama en papa. Héél blij mee, al twijfel ik soms of ik het nog mooier en vooral duidelijker zou vinden met een hoofdletter? Probeer zelf eens het verschil uit in de webshop van Anne Zellien en laat eens weten wat jij zou verkiezen.

Ik krijg er al 6 maanden lang regelmatig complimentjes over.

Weet je wat er volgens de voorlopig nog ongeletterde Tuur te lezen staat? Stel je een klein vingertje voor dat letter per letter aanwijst terwijl er volgende woorden met een serieuze “ik-lees-voor-pauze-ertussen” worden uitgesproken: “Tuur _ mag _ nog _ een _ koek”.

Pienter manneke als je het mij vraagt, toch wat de vaardigheid “mama-rond-zijn-vinger-winden” betreft. :-)

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 65 andere volgers