Ineken

over grote en kleine wonderen

52 broertjes: #35

Jef#35

Tuur#35

Broertjes#35

Portret van mijn jongens en de broertjes in actie, elke week, gedurende één jaar, met mijn Fujifilm X100s.

 
Jef: straalt, net als de zon.
Tuur: speelt af en toe graag alleen.
De broertjes: spelen zomertje ergens eind maart.

52 broertjes: #34

Jef#34

Tuur#34

Broertjes#34

Portret van mijn jongens en de broertjes in actie, elke week, gedurende één jaar, met mijn Fujifilm X100s.

 
Jef: doet een dansje in de kruiwagen, met de avondzon op de achtergrond.
Tuur: doet van stoer met de nieuwe sleutelhanger.
De broertjes: supporteren tijdens de veldloop en zijn onder de indruk.

Ineken viert 3 jaar!

Straf zulle! Dit plekje viert zijn derde verjaardag vandaag.

Nog altijd, en nog veel meer dan bij de start, zeer tevreden met mijn buitenverblijf. Ik voel me hier thuis.

Ik durf zelfs te stellen dat ik niet zou staan waar ik sta vandaag, zonder deze plek. Het zoeken naar de juiste woorden om uit te drukken wat er zich in mijn hoofd afspeelt, heeft me geholpen mijn innerlijke stem naar buiten te brengen. In de echte wereld.

Conclusie: we gaan er gewoon mee door. Dat gaat me hier goed af en ik vind het fijn dat ge hier komt lezen. Zo af en toe wat meer reactie zou me wel deugd doen. Een iets beter idee hebben van wie hier allemaal langskomt. Het zou een fijn cadeau zijn voor de derde blogverjaardag. Zeg dus eens “hallo” als je op bezoek kwam. Echt, het is geen één-april-grap.

Voila zie, drie jaar geleden zou ik dat niet durven schrijven hebben, maar nu dus wel. :-)

52 broertjes: #33

Jef#33

Tuur#33

Broertjes#33

Portret van mijn jongens en de broertjes in actie, elke week, gedurende één jaar, met mijn Fujifilm X100s.

 
Jef: profiteert van een ritje achterop.
Tuur: is terecht boos omdat Jef hem geen ritje achterop gunt.
De broertjes: met de fiets en de rollerblades naar school.

52 broertjes: #32

Jef#32

Tuur#32

Broertjes#32

Portret van mijn jongens en de broertjes in actie, elke week, gedurende één jaar, met mijn Fujifilm X100s.

 
Jef: heeft iets met beestjes, groot en klein.
Tuur: geeft de plantjes water.
De broertjes: genieten van een kommetje tomatensoep mét balletjes, in het vroege lentezonnetje.

Groeten uit Cadzand

“Zonnen op het terras. In het hoofd een flesje vin coeur de bulles … Prachtig appartement. Superlocatie! Deugddoende vakantie! Zeg maar aan je zus dat het een aanrader is. Groeten uit Cadzand!”

Deze sms kreeg mijn zus van vrienden die ons appartement huurden tijdens de krokusvakantie. Er verscheen een tevreden glimlach op mijn gezicht toen ik het berichtje las. Fijn om te weten dat anderen er evenveel van genieten als wij.

Er staan nog heel wat weekends, midweken of weken vrij. Als Frank of Sabine blijven voorspellen zoals de laatste weken, dan is de kans op mooi weer trouwens zeer groot. Boeken, zou ik durven zeggen!

Klik op de foto voor meer info.

Cadzand Duinhof VI - 29

52 broertjes: #31

Jef#31

Tuur#31

Broertjes#31

Portret van mijn jongens en de broertjes in actie, elke week, gedurende één jaar, met mijn Fujifilm X100s.

 
Jef: bewondert een lief monstertje in de spiegel.
Tuur: met zijn ondertussen al te kleine step.
De broertjes: slapen gezellig naast elkaar en kletsen nog wat voor het slapen gaan.

Die keer op Ketnet

Vier jaar geleden spendeerden wij onze dagen op een emotionele rollercoaster, tussen een kamer op de materniteit en de afdeling neonatologie. Het was eenzaam op die kamer, zo zonder baby. Bezoek was schaars. De wereld was amper op de hoogte van de onverwachtse geboorte van onze kleine held.

Een smsje van haar, toen redactrice bij Ketnet, bracht wat verstrooiing en ook een stroom van tranen. Stem rond een uur of 4 eens af op mijn zender, was de boodschap. Ik zie ons nog liggen met twee, in een ziekenhuisbed, met natte ogen starend naar de televisie. Schoon moment was het. Voor wie het toen gemist heeft, kijktekeerhierzie! :-)

Vierrrr!

Je kan een kind niet samenvatten in één woord. Er flitsen er heel wat door mijn hoofd als ik aan onze jongste denk. Toch springt ééntje, serieus vetgedrukt er bovenuit. Eigenzinnig. In alles.

Vier jaar geleden besloot het wezentje in mijn buik dat hij het wel gezien had daarbinnen. Het leek hem een goed idee om zich koppig, maar met de voeten eerst, een weg naar buiten te stampen. Zes weken te vroeg. Ik had nochtans zo uitgekeken naar een tweede bevalling, maar hij en mijn gynaecoloog beslisten er anders over. Het werd een spoedkeizersnede.

Mijn kleine wereld schoof weg onder mijn lange, smalle voeten toen ik hem, van op de operatietafel, voor het eerst zag. Opgesloten in een verwarmd, transparant huisje met een tube door zijn piepklein neusje. Beduusd van de rit en snakkend naar adem. Hier was ik, waren wij, niet op voorbereid. Op niks eigenlijk. Er stond ongeveer twee uur “jongen” op zijn naambandje. Maar alles kwam goed dankzij de goede zorgen van de helden en vooral heldinnen van de afdeling neonatologie. Exact 22 dagen na zijn geboorte namen we een gezond minimensje met de naam Tuur mee naar huis.

Ik bleef tien maanden thuis. We namen onze tijd om het gemiste contact in te halen. Het eigenzinnige manneke leerde me een eigenzinnige moeder te zijn en groeide uit tot een rustige, immer lachende baby, tot een energieke peuter, tot een rebelse kleuter. Het minimensje werd een reusje, en stak ondertussen zijn oudere broer in lengte voorbij.

Zijn oudere broer is een kleine jongensversie van mezelf. En bijgevolg, voor mij, makkelijk te lezen qua karakter en persoonlijkheid. Tuur daarentegen daagt me uit, test de bandbreedte van mijn emoties, in beide richtingen van het spectrum. Vanaf dag één.

Tuur 4

Een zalig ventje is het. De levensenergie spat er dagelijks vanaf. Hij verbaast ons met zijn knappe humor, zijn logische opmerkingen en straf geheugen. Met zijn doorzettingsvermogen en explosiviteit ook. Hij is een kei in boos zijn, en in helpen. Helpen koken, helpen opruimen, helpen in de tuin. Hij doet het allemaal met evenveel enthousiasme. Of net niet, want neen is neen, en blijft neen.

Zondag organiseerden we een eigenzinnig feestje. Midden in de serres, tussen de groeiende azalea’s. Met familie, vlaggen, ballonnen, zon en lekker eten.

Gefeliciteerd kleine superman! We kijken uit naar meer, véél meer van jouw charmante eigenzinnigheid … ♥

Feestje Tuur 4

8 x geraakt

Omdat delen wat me raakt de hartslag is van deze blog. Op regelmatige basis gebundeld.

  • De langverwachte “r”. Van ons Tuurke en de overgave waarmee hij ze uitspreekt. Hij kijkt nu niet meer naar “Jox”, maar naar “Rrrrox”. En vandaag is zijn lievelingskleur “rrrrood”, maar morgen kan het “grrrroen” zijn.
  • Een onverwachtse vermelding. Van ons stekje in de leuke rubriek Effeweg Eyecandy. Merci Ilse!
  • Bieke Depoorter. Haar beelden, maar vooral haar aanpak. Mensen die zij op doorreis tegen het lijf loopt, vragen of zij bij hen mag overnachten. In Rusland, Amerika, en nu in Egypte. Het getuigt van een geloof in de goedheid van de mens. Schoon.
  • Philemon. Onze alleenstaande 74-jarige buurman. Elke schooldag staat hij om 8u20 aan zijn venster op de uitkijk, om te zwaaien naar onze voorbij fietsende jongens. Zijn vriendjes.
  • Een koppel vriendjes. Waarvan de mannelijke helft er voor zorgde dat wij het optreden van Editors in Club 69 aan ons lijstje van bijzondere concerten kunnen toevoegen.
  • Nieuwe, groene, aluminium ramen. In nummer 11, nu niet meer het huis van mijn meme. Ze zitten er al een tijdje in, maar ik ging twee weken geleden voor het eerst even kijken. Raar. Onwerkelijk ook.
  • Ons Jefke. Met het zinnetje “mama, ik vind jou een mooie vrouw”, nadat ik thuis kwam van de kapper met kortgeknipte haren. Waar zou hij dat nog gehoord hebben? ;-)
  • Gabriel Rios mag opnieuw in dit lijstje met een afspeellijst van 4 nummers. Een jaar lang brengt hij elke maand een nieuw lied uit. Pareltjes. Man, die is goed bezig. 29/03 trekken we nog eens naar de AB. Om geraakt te worden.
  • Agnes Obel. Haar laatste cd is één van mijn favorieten van de laatste maanden.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 57 andere volgers