Maar af en toe durf ik diep in de buidel te tasten voor iets moois. Ik heb veel geld betaald voor dit Moleskine+Milk fotoboekje, maar het is perfect. Ik zocht al lang iets leuks om jaarlijks mijn Instagram/Hipstamatic foto’s te bundelen. Veel dingen gezien, in veel prijscategorieën, maar niks dat kon tippen aan dit. Album 2011 staat hier ondertussen mooi te wezen, en binnenkort ga ik aan de slag met mijn foto’s van 2012. Weer iets dat we kunnen schrappen van het to do lijstje. Met het klasseren en tot albums verwerken van mijn virtuele berg “gewone” foto’s vul ik dan wel mijn pensioendagen. Daar zie ik me voorlopig geen meester over.

Als je van plan zou zijn om ook zo’n boekje te maken, dan geef ik je alvast een spaarzame tip. Maak het boekje in de handige software, laat het twee weken rusten, en je ontvangt vervolgens mails die je met kortingen en extra notitieboekjes warm maken om je album af te werken. Handig meegenomen. De tweede keer werkt dat trucje jammer genoeg niet meer …

Voor het project “zaaien en planten” werd een uitstap naar de bloemisterij georganiseerd. Ze liepen wild van de eerste warmte, al die zonnen. Even de beregening opengedraaid, en ze waren zo weer afgekoeld. Een bedrijfsbezoek wordt al snel saai, maar niet met superman als gids.

En één zonnetje liep wel heel hard te stralen, terwijl zijn papa de rondleiding gaf.

Toch kreeg ik één stem. Hij vertelde het terloops. Terwijl ik reed en hij naast me zat in de passagierszetel. Dat hij mijn blog genomineerd had voor één of andere prijs. Of toch geprobeerd had om voor mij te stemmen. Het ging waarschijnlijk zoals met zijn reacties hier op de blog. Proberen reageren, denken dat het niet lukt, terwijl er vervolgens drie reacties staan te wachten om goedgekeurd te worden.

Ik voelde me in elk geval een winnaar in de categorie “ouderlijke trots”.

Merci voor je stem, papa.

Het spook dat vorige week opdook: en kruiden/planten/bloemenrek, met verdiepjes. Geen nieuw exemplaar, zo eentje met hier en daar een charmant plekje roest. Kapaza is mijn place to be voor dergelijke schatten. Ik vond er onze kloostertafel met bijhorende banken, stoof, cafétoog, vitrinekastje, …

Een uurtje rond snuisteren en een aantal telefoontjes later trok ik met mijn mannen en aanhangwagen naar Wetteren. Een tussenstop in het Prullenbos, een aanrader als je ooit eens in de buurt bent, zorgde er voor dat ook de kleine exemplaartjes het project van mama ondersteunden. Ik reed later op de dag naar Hamme om er twee stenen bloembakken voor 5€ op te halen. Het heeft altijd een hoog “Man bijt hond” gehalte, het ophalen van Kapaza-vondsten, wat het alleen maar “wijzer” maakt, om het op z’n Gents te zeggen.

Soit, alle ingrediënten voor het idee werden dus verzameld en toen was het tijd voor het leukste gedeelte. Zeker als de zon opdaagt om mee te helpen. Wat verpotten, wat herschikken, een keer van op afstand bekijken, nog wat herschikken, iets verzetten wat superman niet naar mijn goesting placeerde, nog eens van op afstand bekijken, om uiteindelijk tevreden naar het eindresultaat te kijken. Zie hoe schoon! En zelfs mijn superman die tijdens het verjagen van mijn spoken gematigd enthousiast is, werd zowaar dol van zoveel pracht op ons terras, en zei “zet dát maar eens op de blog”. Bij deze is dat gebeurd, mijn lieve partner in crime.

Zalig hard gelachen met Wouter eergisteren. Ik sta al te popelen om de volledige voorstelling te beleven op 30 juni in De Roma. Zijn statussen op Facebook zorgen voor een dagelijkse glimlach op mijn gezicht. Tip van de week: like zijn pagina. Deze boekjes zijn trouwens ook een aanrader.

Die boon voor Wouter zit er al een tijdje. Het is geen recent fenomeen. Ooit, het moet ergens 2002 geweest zijn, ging ik iets drinken met Wouter. Op het terras van ‘t Vosken, met zicht op het Belfort en de Sint-Baafskathedraal, maar toch vooral op Wouter. Het was geen date, want zij was mee, en hij had zijn vriendin en vriend/geluidsman mee.

Het zat namelijk zo: Wouter gaf een aantal weken eerder een voorstelling tijdens een event van ons werk. Tijdens die voorstelling zong hij een serenade, terwijl hij tussen het publiek, over de stoelen onze richting uit balanceerde. Of eigenlijk haar richting uit. En toen raakten we na de voorstelling aan de praat met zijn vriend/geluidsman, werden er nummers uitgewisseld en dronken we een aantal weken later allemaal samen een pintje op het Sint-Baafsplein. Het bleef bij die ene keer, maar Wouter maakte indruk die avond. En nog steeds eigenlijk.

Met de geluidsman spraken we nog een aantal keer af. Hij verjaarde op dezelfde dag als mij en had een bijzondere gave. Ik zei de titel van een favoriete cd en hij vertelde me wat mijn lievelingsnummer op die cd was. Telkens weer boenk erop. Straf, maar dat is eigenlijk voer voor een totaal ander verhaal.

Ik probeer het alvast met deze eerste goed te maken.

Gisterenmorgen tijdens de “doordeweekse” ochtendroutine, trokken we met ons drietjes terug naar de keuken nadat Jef ons met veel enthousiasme naar buiten sleurde om een kikker in het gras te bewonderen. Tuur smokkelt ondertussen een voetbal binnen.

Ikke: Tuurke, NIET in huis voetballen! Buiten met die bal!

Tuurke: Neeeh mama, ikke bang! Zit een kokodil in het gas!

En dat gebeurt dus allemaal tijdens de ochtendchaos, terwijl ik hen vertrekkensklaar maak voor school …

Ikke: Omdat ik jou héééél graag zie! Zeg ik dat te veel misschien?

Jef, nog steeds geërgerd en naäpend: Pfff … Veel te veel. “Ik zie je graag, ik zie je graag, ik zie je graag, …”

Ikke: Moeten we dan afspreken dat ik dat maar één keer per dag, of één keer per week zeg?

Jef, opgelucht: Jaaaah. Goed idee. Eén keer per dag, als ik ‘s morgens opsta, tot ik 10 jaar ben.

Ikke: *slik*

Speciaal voor al die mensen: wees welgekomen. Ik serveer u graag nog wat extra informatie. Wij zijn hier namelijk fan van de woordrapporten.

Bij de start van de paasvakantie was het terug zover. Ik kijk er elke keer weer naar uit om uitgebreid onze jongens te lezen door de ogen van de juf. Ze maken er echt werk van, daar op de leefschool. Per schooljaar krijgen de kleuters namelijk vier rapporten waarbij telkens een ander facet belicht wordt: welbevinden en betrokkenheid van je kind, hoe voelt je kind zich in de groep en hoe gaat hij/zij om met anderen, kan je kind kiezen en wat zijn haar/zijn interesses, evaluatie van de algemene ontwikkeling van je kind. Elk rapport krijgt er als extraatje een kindtekening bij. Tuur creëert voorlopig kleurrijk onherkenbaar moois, terwijl Jef schone kopvoeters uit zijn potlood tovert.

Ik lees onze jongens de rapporten ook voor. Iets wat spontaan tot stand kwam, is ondertussen uitgegroeid tot een traditie. Dat voorlezen vinden ze geweldig. Horen wat hun juf over hen schrijft. Het levert (voorlopig nog) stralende gezichtjes met blinkende oogjes op!

En oh ja, aan de enkelingen die hier terecht kwamen nadat ze “neef en nicht samen in bed”, “foto van wijf en haar lijf” en “hoe naai ik mijn zus” googelden: sorry, u bent aan het verkeerde adres.

Momenteel is het deze.