Mijn shortcuts

Het valt hier heel goed mee met het draaiende houden van alle borden. Mijn beslissing om niet meer full-time te werken heeft daar alles mee te maken natuurlijk. Ik heb meer tijd, al heeft het volgens mij veel meer te maken met de energie die ik kreeg door bewust voor vrijheid te kiezen, en mijn prioriteiten te herschikken naar wat juist aanvoelt.

En toch. Zelfs mét extra tijd en energie blijft uitstelgedrag mijn te bekampen boosdoener.

Desalniettemin (mooi woord hé), op vraag van Lilith, mijn shortcuts, van puur praktisch naar licht filosofisch:

  • Je vindt me zelden in een supermarkt. Ik doe al ongeveer 10 jaar mijn boodschappen via Collect & Go en ben nog steeds hevige fan. De website werd recent helemaal vernieuwd en is voor het eerst echt gebruiksvriendelijk te noemen. Je krijgt bij het ophalen trouwens vaak een “cadeautje van onze leverancier”, wat altijd meegenomen is. Bovendien weinig last van impuls-aankopen, makkelijk om prijzen te vergelijken en uren tijdswinst. Alleen maar win-win-win. Zware fan ikke.
  • Ik kook hoofdzakelijk vers. Het is wat ik meekreeg van thuis uit. Wat ik gewoon ben. Het enige voorgemaakte wat hier, naast spinazie en appelmoes, in huis komt zijn de Sacla pastasauzen (jammer genoeg niet verkrijgbaar in Colruyt). Arrabbiata en Peperoni e Melanzana zijn onze favorieten. Ideaal voor als je weinig tijd hebt en toch lekker en stevig wil eten. Favoriete receptjes, eentje met en eentje zonder vlees, zijn: 1. Spekjes of chipolataworst in stukjes bakken, paprika- of courgetteblokjes meebakken, arrabbiatasaus en beetje passata toevoegen. Laten pruttelen. Gekookte pasta naar keuze toevoegen, goed mengen en tot slot op je bord vers geraspte parmezaan erover. 2. Champignons of bloemkoolstukjes bakken, peperoni e melanzanasaus toevoegen, beetje room, melk of water (naargelang de gewenste vettigheid) toevoegen. Laten pruttelen. Gekookte pasta naar keuze toevoegen, goed mengen, en tot slot feta erover kruimelen.
  • Mijn thermomix, een cadeau van mijn ouders. Ik gebruik hem niet zoals het hoort (daarvoor moet je bij mijn mama en zus zijn), wat zonde is gezien zijn kostprijs, maar ik heb er wel al honderden liters soep in gemaakt. Op 20 minuten heb je een fluweelzachte, verse soep met amper afwas.
  • Over afwas gesproken. Investeer in een goede afwasmachine. Als het een goede is, dan is het niet nodig om alles af te spoelen vooraleer het erin gaat, wat trouwens waterverspilling is.
  • Van was sorteren een gezinstaak maken. Wij hebben de wastassen van Brabantia in verschillende kleuren. Heel handig. Mijn mannen weten (leren) dat ze donkere kledij en jeans in de zwarte tas moeten deponeren, gekleurde kledij in de rode, … Een recent systeem dat voorlopig blijkt te werken.
  • Strijken. Niet aan mij besteed. Het is het enige wat ik uitbesteed. Ik spaar op ongeveer twee weken tijd één mand strijk bij elkaar (tip: kies een man die geen hemden draagt voor de job). Ongeveer 90% van alle wasgoed wordt gevouwen. Ik probeer gedisciplineerd te vouwen wanneer ik het uit de droogkast haal (zelden dus). Ik weet ondertussen dat ik op 15 minuten een volle mand kan vouwen. Dat heb ik eens getimed. Het motiveert me om er aan te beginnen, nu ik weet dat het geen uur in beslag neemt, ook al voelt dat zo aan.
  • Minder. Onze jongens hebben een beperkte garderobe, maar wel van “een betere” kwaliteit (bah, wat klinkt dat bekakt). Al hun kleren passen in twee grote schuiven. Minder was, en helpt als je niet van plan bent te strijken. Dat ze, ondanks hun leeftijdsverschil, dezelfde maat dragen, maakt het makkelijker om dit systeem vol te houden. Ook wat speelgoed betreft proberen we het less is more principe toe te passen. We spelen wel vals door naast de bloemisterij te wonen, wat op zich een zalige speelplek is.
  • Alles (of toch veel) heeft hier een vaste plaats. Klinkt saai, maar is de enige weg naar snel opruimen, wat ik de jongens van jongs af aan geleerd heb.
  • Samen dingen doen. Het gaat sneller en is gezelliger. Samen koken, samen opruimen, samen in de tuin werken, …
  • Loslaten. Ik denk vaak: morgen is een nieuwe dag!

Voila, dit moet de meest atypische-ineken-post-ever zijn.

Deze post kadert in het #boostyourpositivity project, lees er meer over bij Lilith en Oon.

Brief aan mijn 16-jarige zelve

Beste 16-jarige Ina,

Wat ga je graag naar school tegenwoordig! Eindelijk zit je waar je hoort en kost het allemaal niet zoveel moeite meer. Het leven lacht je toe, nu je al twee jaar verlost bent van het korset dat je meer dan 10 jaar droeg. Tien jaar is uiteindelijk nog een meevaller, want het oorspronkelijke plan was een jaar of vijftien. Dat hele gedoe met je kromme rug en dat korset is het gevolg van een syndroom waarvan je nog niet half de impact kan inschatten, maar laten we dat nog maar even zo houden.

Je weet ondertussen dat je wel wat aankan. Je doorstond twee zware rugoperaties, waardoor je het derde middelbaar dubbelde, maar ondertussen besef je dat het de miserie allemaal waard was. Je zit nu tussen leeftijdsgenoten in de klas, zonder korset (wat je kinderdroom was), voelt je op je gemak en maakt deel uit van een toffe groep vriendinnen. Ik kan je nu al vertellen dat je op 37-jarige leeftijd nog steeds maandelijks zal afspreken met diezelfde vriendinnen. Straf hé! Tijdens je jaren aan de universiteit sluit je nog een bijzondere vriendschap, eentje die je zal leren om je gevoelens te uiten. Komt zeker nog van pas!

Het is een goeie beslissing om te “zakken” van Latijn-Wiskunde naar Latijn-Moderne Talen. Geen gezwoeg meer voor bepaalde vakken waarbij je hakken net over de sloot geraken. Plots lukt het studeren als vanzelf. Een boost voor je zelfvertrouwen, wat je wel kan gebruiken. Geniet van deze zorgeloze tijd waarbij je enkel stress krijgt van voorlezen in de klas, spreekbeurten geven en mondelinge examens afleggen. Die plankenkoorts zal er niet beter op worden, maar je vindt een manier om er mee om te gaan. Vergeet trouwens Dhr. De Paepe, je leerkracht Nederlands, niet te bedanken voor zijn empathische en constructieve reactie op je knikkende knieën die je nauwelijks onder controle zal krijgen tijdens je examen literatuurgeschiedenis.

Wat ik je vooral wil laten weten is, laat die grote angst maar los. Je vindt de liefde. Met kilo’s geduld, liters tranen, veel vallen en opstaan, en de onvoorwaardelijke steun van een warm nest.

Je slaat een topper aan de haak, eentje die kan leven met dat rare lijf van jou. Net zoals jij dat doet. Hij zal je nimmer het gevoel geven dat je te mager, te knokig bent, dat die meters littekens op je rug en buik een probleem zijn, dat die put (zoals je het zelf noemt) tussen je borsten er niet hoort. Jaja, je leest het goed. Borsten. Je zal er zelf voor zorgen dat die er toch komen. Het siert je dat je zo lang positief blijft, maar Moeder Natuur zal je op dat vlak teleurstellen. Het zal nog zes jaar duren vooraleer je de hoop op een natuurlijk paar definitief opgeeft en actie onderneemt. Je kan met alle fysieke mankementen leven, maar boezemloos door het leven gaan, zal een brug te ver blijken. Opnieuw een goeie beslissing. Opnieuw een boost voor je zelfvertrouwen, wat je ook dan nog kan gebruiken. Weet je wat grappig is? Die topper blijkt meer een billen- dan een borstenman. Niet dat het veel uitmaakt. Een 33-jarige man denkt toch iets anders dan de 16-jarige exemplaren die nu in je klas zitten. Of toch diegene die jij zal vinden.

En wees gerust, want ik weet dat je niet tevreden bent met “iemand die kan leven met dat rare lijf van jou”. Je wil het volledige pakket. De romantiek. De passie. De volledige overgave. Je krijgt het allemaal. Het voordeel van een meermaals gebroken hart, is dat het zeer dankbaar wordt bij het vinden van die ene, die ook voor jou wil gaan. Het stelt je in staat om er schaamteloos en met volle teugen van te genieten. Wat je ook zal doen. Je zal het aan de wijde wereld verkondigen, op een manier die je nu helemaal nog niet kent.

Ik denk dat ik het hier bij laat, Ina. Ik wil je ook niet te veel vertellen. Ik mag er niet aan denken dat een 60-jarige versie van mezelf me een brief zou schrijven met wat er me de komende jaren te wachten staat. We hebben ondertussen trouwens geleerd om in het nu te leven, jij en ik, en ons geen zorgen meer te maken over later. Het is misschien de laatste geruststelling die ik je nog kan meegeven, dat het ook goed komt met dat grenzeloos, nachtelijk piekeren over wat er wel of niet komen zal.

Liefs

Een bijna 38-jarige Ina

Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project, lees er meer over bij Lilith en Oon.

Wenen, met een vol hart

Prachtige en hartverwarmende ode aan het opgroeien, het familieleven, en het verstrijken van de tijd. Het zou een beschrijving van mijn blog kunnen zijn. ;-)

Het was de inleiding die het meer-info-knopje ons gaf nadat we “Boyhood” selecteerden in Film à la carte, een aantal weken terug. Ik wou hem al lang zien, want ik hou van de rechttoe-rechtaanstijl van Richard Linklater.

BeforeSunriseLinklater regisseerde namelijk “Before Sunrise”. Een film die eind jaren negentig deze toenmalige onvoldane, romantische ziel toch enige vervulling bracht. De dialogen, de eenvoud, … Ik keek en smolt.

En hij deed het opnieuw. Zoals “Before Sunrise” mijn twintigjarige zoekende hart aansprak, zo kwam “Boyhood” diep mijn moederhart binnen. Die Richard is ongelooflijk in het portretteren van de schoonheid van het gewone, om het met de woorden van Dirk De Wachter te zeggen.

De dag erop vertelde het internet me dat “Before Sunrise” zich afspeelt in Wenen. In mijn herinnering zat verkeerdelijk Parijs. En geheel toevallig trek ik dit weekend naar Wenen. Met een vol hart, ah ja!

Zeg eens, wat moeten we zeker zien daar in Wenen, zowel voor als na de  zonsopgang?

Secret Santa – editie 2014

Ik deed mee dit jaar. Ik lees Tess al jaren. Graag. Ik heb een zwak voor zoekende zielen. En nog meer voor zoekende zielen die goed zijn met woorden.

Elk jaar opnieuw twijfelde ik om deel te nemen aan Secret Santa. Ik vond het zo’n leuk initiatief, maar het drukbezette hoofd haakte telkens op voorhand af.

Toen kwam Tess met een aangepaste, simpele versie, en zat ik met een opgeruimd hoofd. Ideale combinatie. Ik schreef me in, op het allerlaatste nippertje, en kreeg wat later een e-mail met drie adressen voor een dosis mooie wensen.

Ik kreeg één héél mooi kaartje, met kerstbalknoopjes. Er hoorde een gehaakt hartje bij. Met liefde gemaakt door Naadjes en draadjes. Dankjewel Hanne! Het bleef bij één kaartje. Ik vermoed dat de post de grote spelbreker was. De vriendin waarvan een hele reeks geboortekaartjes niet op de bestemming arriveerden, kan ervan meespreken.

SecretSanta_2014

En toch ben ik niet teleurgesteld. Ik heb genoten van de lampjes die gingen branden tijdens het broeden op een idee voor mijn wensen. Ik was content met het eindresultaat en dat waren mijn één, twee, drie Secret Santa’s blijkbaar ook!

SecretSanta_InekenUpdate 26/01/2015: En toen viel er onverwacht toch nog een tweede pakketje in mijn brievenbus! Bedankt Bernardine! Héél blij mee!

De 10 (*kuch* 12) foto’s van 2014

Lieve Kruimels gooide een stokje mijn richting uit. Toon jouw 10 foto’s van 2014. Zij koos er eentje per maand. Ik volg in het aantal, maar niet in de logica van één per maand. :-)

2014. Door deze beslissing werd het een jaar waarin ik veel samen was met mijn superman. Een jaar van wij met ons twee. Van delen. Ervaringen vooral. Of een stukje taart, in Bergen (Noorwegen). Om mijn verjaardag te vieren.

Bergen

Door diezelfde beslissing bracht ik veel meer tijd door op de bloemisterij. Een plek die ik voordien vaak verwenst heb, doordat ze zo vaak mijn grote liefde opeist. Het is nu meer onze plek. Ik kijk er anders naar, ben er dankbaar voor.

Bloemisterij

We trokken voor onze plek naar een beurs in Zweden. Overtuigden samen bezoekers van ons aanbod. Onderweg, in het venster van onze kajuit, nam ik deze foto. Van een topteam.

Zweden

Zijn rechterhand op mijn linkerbil. Op weg naar het lekkerste etentje van 2014, om onze 8ste huwelijksverjaardag te vieren.

Huwelijksverjaardag

Het was een jaar waarin we heel bewust tijd maakten om samen te genieten.

Genieten

Ik heb niet één, maar meerdere mannen in mijn leven. Drie ridders, samen op een toren in het mooie Sicilië tijdens onze zalige zomervakantie.

Sicilie_toren

De zesjarige ridder beleefde een intens jaar. Eentje met heel wat mijlpalen. Hij nam afscheid van de kleuterklas en van een aantal tanden.

Jef_tand

De jongste ridder groeide. Veel. In lengte, in grappigheid, in deugnieterij.

Tuur_museum

Nog eentje genomen in Sicilië. Het symboliseert mijn 2014. Het jaar waarin ik mijn weg vond.

Sicilie_weg

Alsook moed om eindelijk opnieuw wat te sporten.

Sporten

Tijd voor muziek. De AB blijft onze favoriete muziekzaal, maar wordt serieus op de hielen gezeten door de kleine versie in Erondegem. We missen nooit een Witlofsessie. We krijgen er elke keer weer een avond om in te kaderen. Een avond waarin vriendschap, muziek en de schone dingen van het leven mooi in elkaar vallen.

Witlofsessies

Ah, en de zee. Onze zee, met haar mooie duinen. En de rust die het ons brengt.

Zee

2014, je was geweldig! Ik geef het stokje door aan mijn 3 Secret Santa’s: Het grote boek van Florien, By Marloes Thuis en Nummer 44.

Over Elvis, Dirk en Herman

Ik ben fan van Zomergasten, dat jammer genoeg uitgezonden wordt in het seizoen waarin ik amper naar het platte schermpje kijk. Help me onthouden dat ik de reeks volgende zomer opneem. Dit jaar zag ik enkel, per toeval, de allerlaatste. Met David Van Reybrouck. Compleet van onder de indruk. Van wat hij te vertellen had, van de woorden die hij koos om zijn mening te duiden, van zijn beeldspraak die me recht in het hart trof.

Het is mijn favoriete tv-format. Lange, trage, inhoudelijk sterke, ononderbroken televisie. Momenteel kijken we elke week uit naar “Alleen Elvis blijft bestaan“. Het staat geprogrammeerd om wekelijks opgenomen te worden, en is onze traktatie op zondagavond. Een Elvisje kijken.

Gisteren genoten van elke seconde Dirk De Wachter. Wat een interessante, schone mens. Voor mij de mooiste aflevering in het rijtje tot nog toe. Zijn pleidooi voor kwetsbaarheid. Iedereen zou het moeten gezien hebben. Het is een thema dat me al langer boeit …

“Kwetsbaarheid is een talent. Kwetsbaarheid moet gekoesterd worden. Kwetsbaarheid moet in het leven geweven worden, omzwachteld worden opdat het de persoon niet gaat overspoelen. Kwetsbaarheid mag er zijn. Het wegduwen is geen goede zaak.”

En net om die reden vond ik de aflevering met Herman Brusselmans al even sterk. Door zijn kwetsbaarheid, die we toen wel te zien kregen.

Over projecten en prijzen

Het is eigenlijk niks voor mij, maar ik ben zo makkelijk enthousiast te krijgen. Ik sprong mee op de zotte kar van i. die het in haar hoofd haalde om alle 120 blogideeën uit het Blogboek van Kelly uit te werken. Ik engageerde me voor een nieuw project, terwijl het me niet eens lukte een lopend project deftig af te werken. Tsss …  Gisteren heb ik een tussenoplossing bedacht om 52 broertjes in mijn hoofd te kunnen afvinken. Dat hangt al niet meer in de weg om te starten met dat volgende zotte plan.

Eerst nog even mijn prijzen in ontvangst nemen van Madrina en Tine, die me elk voor een award nomineerden. De ene al wat langer geleden dan de andere … Merci dames! Ik vind het nog steeds ongelooflijk wanneer mijn virtueel plekje anderen opvalt. Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik een beetje eigenwijs beide opdrachten efficiëntsgewijs combineer. Door te antwoorden op de 11 vragen van Madrina krijgt Tine zeker 7 random facts over mij te weten.

Hier gaan we:

Wat is je favoriete kledingstuk?

Schoeisel. In al zijn vormen. Laarzen, pumps, ballerina’s, slippers. Ik kan een outfit pas beoordelen als ik er schoeisel bij aantrek, kom nooit de paskamer uit zonder schoenen.

Waaruit bestaat je ontbijt?

Varieert enorm. Mijn lievelingsontbijt is natuuryoghurt met frambozen, blauwe bessen, een handjevol muesli en een streepje honing erbovenop. Tenminste, wanneer ik in een gezonde bui vertoef. Op andere dagen is een verse 8 granen boterham met een goeie laag Nutella een favoriet.

Wat maakt je verdrietig?

Alle onrecht. Groot en klein. Dat kruipt onder mijn vel. Pessimisme. Mensen voor wie het glas steeds half leeg is. Zwerfvuil. Ik snap dat niet. En het idee dat ik hier nooit of te nooit meer kan aanbellen.

Ben je een douche- of een badpersoon?

Een badpersoon, maar ik neem bijna altijd een douche.

Welk liedje maakt jou vrolijk?

Ik ben meer voor het snijdende lied, waarbij het hartje van krak in twee doet. Er zijn twee categorieën liedjes waarvan ik vrolijk word. Liedjes die er voor zorgen dat mijn lijf als vanzelf in beweging komt. Teardrops van Womack & Womack is er bijvoorbeeld zo eentje. Heel wat werk van Arsenal, waarvan de concerten telkens weer feestjes zijn. Easy van Groove Armada, ooit live gezien in een uitverkochte, gek wordende AB. Moloko: zelfde verhaal. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. En dan is er de categorie nostalgie. Alles van de soundtrack van Dirty Dancing bijvoorbeeld. Ontelbare herinneringen aan de film en de cd. Een eigen huis van Rene Froger of Mooie dagen van Johan Verminnen, omdat ik dan terug op de achterbank bij een luid zingende papa zit. Het kan ook een combinatie van beide categorieën zijn. Rythm is a dancer van Snap! brengt me terug naar een dansvloer tussen tienermeisjes. En deze natuurlijk.

Als je zelf je naam kon kiezen, hoe zou je dan heten?

Als 2,5 jarige was ik ervan overtuigd dat ik Annie heette (omkering van mijn naam), wat ik blijkbaar ook mijn toenmalige juf Sonja wijsmaakte. Ik ben nochtans tevreden met mijn naam. Nooit bewust nagedacht over een andere. Wel over namen voor eventuele dochters die zonen bleken te zijn. Stonden op mijn lijstje: Janne, Clara, Anna.

Speel je een muziekinstrument?

Neen. Ik heb van weinig tot geen dingen spijt in mijn leven, maar vind het doodjammer dat ik indertijd gestopt ben met de muziekschool. Ik ben stikjaloers op mensen die piano kunnen spelen.

Welk boek raad je aan?

Ik lees momenteel te weinig boeken. Ik ben van plan een Kindle op mijn kerstlijstje te zetten. Hij heeft me overtuigd. Soit, de twee exemplaren die het voorbije jaar indruk hebben gemaakt, effenden het pad voor rust in het hart van de chaos. “Identiteit” van Paul Verhaeghe en “De moed van imperfectie” van Brené Brown. Aanraders voor zoekende zielen.

Welke stad wil je graag bezoeken?

Kopenhagen, Stockholm en Berlijn staan op mijn verlanglijstje, maar we trekken binnenkort naar Wenen. Samen met kleine zus en man. We krijgen dat blijkbaar als nieuwjaarscadeau van de ouders. Sjansjaars zijn wij. En lijstjes zijn makkelijk aan te passen.

Welke cocktail drink je graag?

Ik drink weinig alcohol. Op cocktailgebied blijk ik trendgevoelig. Momenteel drink ik dus af en toe een gin-tonic.

Aan welk dessert kan je niet weerstaan?

Vraag me eerder aan welk dessert ik wel kan weerstaan. Elk dessert waarin sinaasappel, of nog erger, sinaasappelzeste verwerkt zit. Al de rest gaat er vlot in.

52 broertjes: #44 – #52

De tweede helft van mijn project verliep minder vlot. Toen het vooropgestelde jaar voorbij was, had ik 43 reeksjes gepost. 43/52 zou op “den unief” een grote onderscheiding geweest zijn. Een mooi resultaat. Toch voelde het onaf. En daar wou ik van af.

Een tweede zit dan maar. Met een reeks beelden van de broertjes tijdens onze zomervakantie in Sicilië.

Broertjes#44

Broertjes#45

Broertjes#46

Broertjes#47

Broertjes#48

Broertjes#49

Broertjes#50

Broertjes#51

Broertjes#52

Portret van mijn jongens en de broertjes in actie, elke week, gedurende één jaar, met mijn Fujifilm X100s.

 De broertjes …
#44: vliegen voor het eerst.
#45: zetten als twee Flandriens voet op Siciliaans grondgebied.
#46: ontdekken samen aarzelend een zee met kiezelige bodem.
#47: als echte broertjes.
#48: met de voetjes in een koude rivier.
#49: zien er terug wat kleiner uit ten opzichte van zo’n grote, afgekoelde lavastroom.
#50: twijfelen of ze de diepe, ijskoude kloof in durven.
#51: bewonderen het onvergetelijke uitzicht vanaf ons tijdelijk dakterras.
#52: sluiten dit project af met een wilde versie van deze foto.

3.652 dagen

Hij tovert al 3.652 dagen een lach op mijn gezicht. Dag 1 was ik stapelverliefd, en dat ben ik 521,71 weken later nog steeds.

“We maken er samen iets moois van” smste hij me na onze eerste kus, nu 10 jaar geleden. Mooi bleek te zwak uitgedrukt.

Ik voel me zo rijk aan liefde.

Et voila, dan hebben we weer onze portie meligheid gehad voor … vandaag. ;-)

Wij2014

Met ons twee in Bergen (Noorwegen), eind mei. Ik blog er binnenkort eens over.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 74 andere volgers