Te koop: warm hart

Deze week kwam het aan met de post. “warm hart” van Tom Van Ryckeghem. Ik deed de doos open, nam het in mijn handen en sloeg het open. Het plan was om er vluchtig even door te gaan, en er later op de dag rustig in te kijken en te lezen.

Maar dit is geen boek om even vluchtig door te gaan. Het grijpt je naar de keel. Het doet je letterlijk en figuurlijk even stil staan.

Het leven ging snel … Op de kadans van een sneltrein, met de vaart van een vliegtuig, als een razende machine, vooruit, snel, go … We leefden zoals jij het waarschijnlijk ook doet of toch ooit hebt gedaan. Zonder veel te denken, crosten we van Zuid naar Noord, door West en Oost en terug. Onze dagen werden voor ons goed gevuld. Zonder dat we konden beslissen werd ons levenspad met enkele aartsmoeilijke kilometers berg verlegd. Terwijl ik aan een snelheid van 120 km per minuut door het leven raasde, rinkelde de telefoon … plots … Een oorverdovende stilte maakte een eind aan een perfecte zwangerschap. Mijn vrouw kreeg plots meer dan een schattige baby in haar lichaam cadeau. Een leger zwarte soldaten en een chemisch gevecht maken tot vandaag deel van haar.

Dit visueel dagboek gaat over de essentie in dit gekke leven. Over knuffels en warme blikken. Over tranen en trieste woorden. Over gedachten die je best nooit tegenkomt. Over de smerigste hoekjes in deze grootse wereld. Over Kamiliemeters en intieme momenten met ons 4 … koesterknuffels … geheime“vader-zoon praktijken” … Over liefde en veel verdriet. Over echtgenoot en papa zijn …

Maar vooral … over het meest onbetaalbare ter wereld …

Het heftige verhaal van Tom en zijn gezin volgde ik op zijn blog. Er was een tijd dat ik mijn hart vast hield bij elke nieuwe post. Ik herinner me momenten dat ik naar mijn scherm zat te staren en het niet droog hield. Nu is het rustig op de blog, en dat is goed. Ondertussen werd de blog een boek. En wat voor één …

It makes you count your blessings …

Dus koop dit prachtige boek en steun drie fantastische projecten (Speelgoedkoffers voor IZ Gent, Zonnedekens en Cliniclowns). Het zou mijn hart verwarmen als er door dit berichtje 10 extra boeken verkocht worden. Want zeg nu zelf, wie is er niet geïnteresseerd in een warm hart?

© Tom Van Ryckeghem

Van een boost gesproken …

petit bonheursHet blijft iets bijzonders om bloggers die elkaar lezen op één plek samen te brengen. Het hangt ergens tussen een blind date en afspreken met je beste vriendin. Slaat nergens op eigenlijk. En toch werkt het op één of andere manier.

En petit comité is spannend, maar ook veilig. Een hippe plek binnen stappen met 60 blogsters bleek toch iets andere koek. Hoe zal ik het uitleggen? De drempel van Bar Bidon was niet de enige drempel waarover ik heen moest, zondagmiddag. Gelukkig herkende ik onmiddellijk Kruimels (en zij mij ook), en veroorzaakte mijn verschijning een enthousiaste glimlach op het gezicht van Kelly/Lilith. Een heerlijk vlotte start van een zonovergoten namiddag, volgepropt met positieve energie en leuke gesprekjes.

Ik leen even de foto van Kruimels, een beeld dat het #boostyourpositivity project perfect samenvat! Ik vergat onder invloed van alle indrukken foto’s te nemen. :-)

Over ontspannen en batterijen opladen

Ik heb het een weekje laten sudderen in mijn hoofd, de laatste opdracht van Lilith en Oon voor het #boostyourpositivity project.

Wat me ontspant en wat me energie geeft, het zijn twee aparte werelden. Eentje zonder en eentje met mensen.

Afzondering ontspant me. Ergens in weg kruipen. Letterlijk of figuurlijk. In of aan water. De zee, de duinen, een fris en rimpelloos zwembad tijdens hete zomerdagen, een warm ligbad op koude winterdagen. Een goed boek, een mooi tijdschrift, een meeslepende film. Samen met mijn naaimachine iets creëren, aan mijn computer een blogpost schrijven of foto’s bewerken. Geen rekening houden met tijd of anderen. Mijn ding doen. In mijn eentje. Dagdromen, wat voor me uit zitten staren, met mijn favoriete muziek op de achtergrond. Verdwalen in mijn hoofd en gedachten of ideeën alle richtingen laten uitschieten. In een hangmat liggen, terwijl de zon mijn huid opwarmt. Ik kan nog wel even doorgaan. Het allerfijnste vind ik dit alles met mijn superman binnen een straal van makkelijke bereikbaarheid. Voor een snelle knuffel, een terloopse zoen, een geruststellende knipoog, … zonder al te veel woorden.

Energie haal ik uit lachen. Ik hou zo van lachen, in al zijn vormen. En springen. Enkel figuurlijk deze keer. Met ouder worden (38 vandaag!) lukt het me beter om juist te springen. In avonturen die me energie geven in plaats van energie weg te vreten.

Maar, niks geeft me meer energie dan een goed, ouderwets gesprek. Bij voorkeur één op één, met één van mijn vele dierbare klankborden. On-mis-baar. Ik loop op wolkjes na een deugddoend, verhelderend, of gewoon gezellig gesprek.

Nieuwe mensen, gelijkgestemde zielen, ontmoeten geeft me ook energie. Ik zei het al, liefst één op één. Een beetje stress dus, voor de blogger brunch volgende week zondag in Bar Bidon. Maar ik heb zo’n voorgevoel dat het een juiste sprong was om me in te schrijven. Ik kijk er naar uit om dames die ik al jaren graag lees, eindelijk te ontmoeten. In een ontspannen sfeertje. ;-)

Mijn shortcuts

Het valt hier heel goed mee met het draaiende houden van alle borden. Mijn beslissing om niet meer full-time te werken heeft daar alles mee te maken natuurlijk. Ik heb meer tijd, al heeft het volgens mij veel meer te maken met de energie die ik kreeg door bewust voor vrijheid te kiezen, en mijn prioriteiten te herschikken naar wat juist aanvoelt.

En toch. Zelfs mét extra tijd en energie blijft uitstelgedrag mijn te bekampen boosdoener.

Desalniettemin (mooi woord hé), op vraag van Lilith, mijn shortcuts, van puur praktisch naar licht filosofisch:

  • Je vindt me zelden in een supermarkt. Ik doe al ongeveer 10 jaar mijn boodschappen via Collect & Go en ben nog steeds hevige fan. De website werd recent helemaal vernieuwd en is voor het eerst echt gebruiksvriendelijk te noemen. Je krijgt bij het ophalen trouwens vaak een “cadeautje van onze leverancier”, wat altijd meegenomen is. Bovendien weinig last van impuls-aankopen, makkelijk om prijzen te vergelijken en uren tijdswinst. Alleen maar win-win-win. Zware fan ikke.
  • Ik kook hoofdzakelijk vers. Het is wat ik meekreeg van thuis uit. Wat ik gewoon ben. Het enige voorgemaakte wat hier, naast spinazie en appelmoes, in huis komt zijn de Sacla pastasauzen (jammer genoeg niet verkrijgbaar in Colruyt). Arrabbiata en Peperoni e Melanzana zijn onze favorieten. Ideaal voor als je weinig tijd hebt en toch lekker en stevig wil eten. Favoriete receptjes, eentje met en eentje zonder vlees, zijn: 1. Spekjes of chipolataworst in stukjes bakken, paprika- of courgetteblokjes meebakken, arrabbiatasaus en beetje passata toevoegen. Laten pruttelen. Gekookte pasta naar keuze toevoegen, goed mengen en tot slot op je bord vers geraspte parmezaan erover. 2. Champignons of bloemkoolstukjes bakken, peperoni e melanzanasaus toevoegen, beetje room, melk of water (naargelang de gewenste vettigheid) toevoegen. Laten pruttelen. Gekookte pasta naar keuze toevoegen, goed mengen, en tot slot feta erover kruimelen.
  • Mijn thermomix, een cadeau van mijn ouders. Ik gebruik hem niet zoals het hoort (daarvoor moet je bij mijn mama en zus zijn), wat zonde is gezien zijn kostprijs, maar ik heb er wel al honderden liters soep in gemaakt. Op 20 minuten heb je een fluweelzachte, verse soep met amper afwas.
  • Over afwas gesproken. Investeer in een goede afwasmachine. Als het een goede is, dan is het niet nodig om alles af te spoelen vooraleer het erin gaat, wat trouwens waterverspilling is.
  • Van was sorteren een gezinstaak maken. Wij hebben de wastassen van Brabantia in verschillende kleuren. Heel handig. Mijn mannen weten (leren) dat ze donkere kledij en jeans in de zwarte tas moeten deponeren, gekleurde kledij in de rode, … Een recent systeem dat voorlopig blijkt te werken.
  • Strijken. Niet aan mij besteed. Het is het enige wat ik uitbesteed. Ik spaar op ongeveer twee weken tijd één mand strijk bij elkaar (tip: kies een man die geen hemden draagt voor de job). Ongeveer 90% van alle wasgoed wordt gevouwen. Ik probeer gedisciplineerd te vouwen wanneer ik het uit de droogkast haal (zelden dus). Ik weet ondertussen dat ik op 15 minuten een volle mand kan vouwen. Dat heb ik eens getimed. Het motiveert me om er aan te beginnen, nu ik weet dat het geen uur in beslag neemt, ook al voelt dat zo aan.
  • Minder. Onze jongens hebben een beperkte garderobe, maar wel van “een betere” kwaliteit (bah, wat klinkt dat bekakt). Al hun kleren passen in twee grote schuiven. Minder was, en helpt als je niet van plan bent te strijken. Dat ze, ondanks hun leeftijdsverschil, dezelfde maat dragen, maakt het makkelijker om dit systeem vol te houden. Ook wat speelgoed betreft proberen we het less is more principe toe te passen. We spelen wel vals door naast de bloemisterij te wonen, wat op zich een zalige speelplek is.
  • Alles (of toch veel) heeft hier een vaste plaats. Klinkt saai, maar is de enige weg naar snel opruimen, wat ik de jongens van jongs af aan geleerd heb.
  • Samen dingen doen. Het gaat sneller en is gezelliger. Samen koken, samen opruimen, samen in de tuin werken, …
  • Loslaten. Ik denk vaak: morgen is een nieuwe dag!

Voila, dit moet de meest atypische-ineken-post-ever zijn.

Deze post kadert in het #boostyourpositivity project, lees er meer over bij Lilith en Oon.

Brief aan mijn 16-jarige zelve

Beste 16-jarige Ina,

Wat ga je graag naar school tegenwoordig! Eindelijk zit je waar je hoort en kost het allemaal niet zoveel moeite meer. Het leven lacht je toe, nu je al twee jaar verlost bent van het korset dat je meer dan 10 jaar droeg. Tien jaar is uiteindelijk nog een meevaller, want het oorspronkelijke plan was een jaar of vijftien. Dat hele gedoe met je kromme rug en dat korset is het gevolg van een syndroom waarvan je nog niet half de impact kan inschatten, maar laten we dat nog maar even zo houden.

Je weet ondertussen dat je wel wat aankan. Je doorstond twee zware rugoperaties, waardoor je het derde middelbaar dubbelde, maar ondertussen besef je dat het de miserie allemaal waard was. Je zit nu tussen leeftijdsgenoten in de klas, zonder korset (wat je kinderdroom was), voelt je op je gemak en maakt deel uit van een toffe groep vriendinnen. Ik kan je nu al vertellen dat je op 37-jarige leeftijd nog steeds maandelijks zal afspreken met diezelfde vriendinnen. Straf hé! Tijdens je jaren aan de universiteit sluit je nog een bijzondere vriendschap, eentje die je zal leren om je gevoelens te uiten. Komt zeker nog van pas!

Het is een goeie beslissing om te “zakken” van Latijn-Wiskunde naar Latijn-Moderne Talen. Geen gezwoeg meer voor bepaalde vakken waarbij je hakken net over de sloot geraken. Plots lukt het studeren als vanzelf. Een boost voor je zelfvertrouwen, wat je wel kan gebruiken. Geniet van deze zorgeloze tijd waarbij je enkel stress krijgt van voorlezen in de klas, spreekbeurten geven en mondelinge examens afleggen. Die plankenkoorts zal er niet beter op worden, maar je vindt een manier om er mee om te gaan. Vergeet trouwens Dhr. De Paepe, je leerkracht Nederlands, niet te bedanken voor zijn empathische en constructieve reactie op je knikkende knieën die je nauwelijks onder controle zal krijgen tijdens je examen literatuurgeschiedenis.

Wat ik je vooral wil laten weten is, laat die grote angst maar los. Je vindt de liefde. Met kilo’s geduld, liters tranen, veel vallen en opstaan, en de onvoorwaardelijke steun van een warm nest.

Je slaat een topper aan de haak, eentje die kan leven met dat rare lijf van jou. Net zoals jij dat doet. Hij zal je nimmer het gevoel geven dat je te mager, te knokig bent, dat die meters littekens op je rug en buik een probleem zijn, dat die put (zoals je het zelf noemt) tussen je borsten er niet hoort. Jaja, je leest het goed. Borsten. Je zal er zelf voor zorgen dat die er toch komen. Het siert je dat je zo lang positief blijft, maar Moeder Natuur zal je op dat vlak teleurstellen. Het zal nog zes jaar duren vooraleer je de hoop op een natuurlijk paar definitief opgeeft en actie onderneemt. Je kan met alle fysieke mankementen leven, maar boezemloos door het leven gaan, zal een brug te ver blijken. Opnieuw een goeie beslissing. Opnieuw een boost voor je zelfvertrouwen, wat je ook dan nog kan gebruiken. Weet je wat grappig is? Die topper blijkt meer een billen- dan een borstenman. Niet dat het veel uitmaakt. Een 33-jarige man denkt toch iets anders dan de 16-jarige exemplaren die nu in je klas zitten. Of toch diegene die jij zal vinden.

En wees gerust, want ik weet dat je niet tevreden bent met “iemand die kan leven met dat rare lijf van jou”. Je wil het volledige pakket. De romantiek. De passie. De volledige overgave. Je krijgt het allemaal. Het voordeel van een meermaals gebroken hart, is dat het zeer dankbaar wordt bij het vinden van die ene, die ook voor jou wil gaan. Het stelt je in staat om er schaamteloos en met volle teugen van te genieten. Wat je ook zal doen. Je zal het aan de wijde wereld verkondigen, op een manier die je nu helemaal nog niet kent.

Ik denk dat ik het hier bij laat, Ina. Ik wil je ook niet te veel vertellen. Ik mag er niet aan denken dat een 60-jarige versie van mezelf me een brief zou schrijven met wat er me de komende jaren te wachten staat. We hebben ondertussen trouwens geleerd om in het nu te leven, jij en ik, en ons geen zorgen meer te maken over later. Het is misschien de laatste geruststelling die ik je nog kan meegeven, dat het ook goed komt met dat grenzeloos, nachtelijk piekeren over wat er wel of niet komen zal.

Liefs

Een bijna 38-jarige Ina

Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project, lees er meer over bij Lilith en Oon.

Wenen, met een vol hart

Prachtige en hartverwarmende ode aan het opgroeien, het familieleven, en het verstrijken van de tijd. Het zou een beschrijving van mijn blog kunnen zijn. ;-)

Het was de inleiding die het meer-info-knopje ons gaf nadat we “Boyhood” selecteerden in Film à la carte, een aantal weken terug. Ik wou hem al lang zien, want ik hou van de rechttoe-rechtaanstijl van Richard Linklater.

BeforeSunriseLinklater regisseerde namelijk “Before Sunrise”. Een film die eind jaren negentig deze toenmalige onvoldane, romantische ziel toch enige vervulling bracht. De dialogen, de eenvoud, … Ik keek en smolt.

En hij deed het opnieuw. Zoals “Before Sunrise” mijn twintigjarige zoekende hart aansprak, zo kwam “Boyhood” diep mijn moederhart binnen. Die Richard is ongelooflijk in het portretteren van de schoonheid van het gewone, om het met de woorden van Dirk De Wachter te zeggen.

De dag erop vertelde het internet me dat “Before Sunrise” zich afspeelt in Wenen. In mijn herinnering zat verkeerdelijk Parijs. En geheel toevallig trek ik dit weekend naar Wenen. Met een vol hart, ah ja!

Zeg eens, wat moeten we zeker zien daar in Wenen, zowel voor als na de  zonsopgang?

Secret Santa – editie 2014

Ik deed mee dit jaar. Ik lees Tess al jaren. Graag. Ik heb een zwak voor zoekende zielen. En nog meer voor zoekende zielen die goed zijn met woorden.

Elk jaar opnieuw twijfelde ik om deel te nemen aan Secret Santa. Ik vond het zo’n leuk initiatief, maar het drukbezette hoofd haakte telkens op voorhand af.

Toen kwam Tess met een aangepaste, simpele versie, en zat ik met een opgeruimd hoofd. Ideale combinatie. Ik schreef me in, op het allerlaatste nippertje, en kreeg wat later een e-mail met drie adressen voor een dosis mooie wensen.

Ik kreeg één héél mooi kaartje, met kerstbalknoopjes. Er hoorde een gehaakt hartje bij. Met liefde gemaakt door Naadjes en draadjes. Dankjewel Hanne! Het bleef bij één kaartje. Ik vermoed dat de post de grote spelbreker was. De vriendin waarvan een hele reeks geboortekaartjes niet op de bestemming arriveerden, kan ervan meespreken.

SecretSanta_2014

En toch ben ik niet teleurgesteld. Ik heb genoten van de lampjes die gingen branden tijdens het broeden op een idee voor mijn wensen. Ik was content met het eindresultaat en dat waren mijn één, twee, drie Secret Santa’s blijkbaar ook!

SecretSanta_InekenUpdate 26/01/2015: En toen viel er onverwacht toch nog een tweede pakketje in mijn brievenbus! Bedankt Bernardine! Héél blij mee!

De 10 (*kuch* 12) foto’s van 2014

Lieve Kruimels gooide een stokje mijn richting uit. Toon jouw 10 foto’s van 2014. Zij koos er eentje per maand. Ik volg in het aantal, maar niet in de logica van één per maand. :-)

2014. Door deze beslissing werd het een jaar waarin ik veel samen was met mijn superman. Een jaar van wij met ons twee. Van delen. Ervaringen vooral. Of een stukje taart, in Bergen (Noorwegen). Om mijn verjaardag te vieren.

Bergen

Door diezelfde beslissing bracht ik veel meer tijd door op de bloemisterij. Een plek die ik voordien vaak verwenst heb, doordat ze zo vaak mijn grote liefde opeist. Het is nu meer onze plek. Ik kijk er anders naar, ben er dankbaar voor.

Bloemisterij

We trokken voor onze plek naar een beurs in Zweden. Overtuigden samen bezoekers van ons aanbod. Onderweg, in het venster van onze kajuit, nam ik deze foto. Van een topteam.

Zweden

Zijn rechterhand op mijn linkerbil. Op weg naar het lekkerste etentje van 2014, om onze 8ste huwelijksverjaardag te vieren.

Huwelijksverjaardag

Het was een jaar waarin we heel bewust tijd maakten om samen te genieten.

Genieten

Ik heb niet één, maar meerdere mannen in mijn leven. Drie ridders, samen op een toren in het mooie Sicilië tijdens onze zalige zomervakantie.

Sicilie_toren

De zesjarige ridder beleefde een intens jaar. Eentje met heel wat mijlpalen. Hij nam afscheid van de kleuterklas en van een aantal tanden.

Jef_tand

De jongste ridder groeide. Veel. In lengte, in grappigheid, in deugnieterij.

Tuur_museum

Nog eentje genomen in Sicilië. Het symboliseert mijn 2014. Het jaar waarin ik mijn weg vond.

Sicilie_weg

Alsook moed om eindelijk opnieuw wat te sporten.

Sporten

Tijd voor muziek. De AB blijft onze favoriete muziekzaal, maar wordt serieus op de hielen gezeten door de kleine versie in Erondegem. We missen nooit een Witlofsessie. We krijgen er elke keer weer een avond om in te kaderen. Een avond waarin vriendschap, muziek en de schone dingen van het leven mooi in elkaar vallen.

Witlofsessies

Ah, en de zee. Onze zee, met haar mooie duinen. En de rust die het ons brengt.

Zee

2014, je was geweldig! Ik geef het stokje door aan mijn 3 Secret Santa’s: Het grote boek van Florien, By Marloes Thuis en Nummer 44.

Over Elvis, Dirk en Herman

Ik ben fan van Zomergasten, dat jammer genoeg uitgezonden wordt in het seizoen waarin ik amper naar het platte schermpje kijk. Help me onthouden dat ik de reeks volgende zomer opneem. Dit jaar zag ik enkel, per toeval, de allerlaatste. Met David Van Reybrouck. Compleet van onder de indruk. Van wat hij te vertellen had, van de woorden die hij koos om zijn mening te duiden, van zijn beeldspraak die me recht in het hart trof.

Het is mijn favoriete tv-format. Lange, trage, inhoudelijk sterke, ononderbroken televisie. Momenteel kijken we elke week uit naar “Alleen Elvis blijft bestaan“. Het staat geprogrammeerd om wekelijks opgenomen te worden, en is onze traktatie op zondagavond. Een Elvisje kijken.

Gisteren genoten van elke seconde Dirk De Wachter. Wat een interessante, schone mens. Voor mij de mooiste aflevering in het rijtje tot nog toe. Zijn pleidooi voor kwetsbaarheid. Iedereen zou het moeten gezien hebben. Het is een thema dat me al langer boeit …

“Kwetsbaarheid is een talent. Kwetsbaarheid moet gekoesterd worden. Kwetsbaarheid moet in het leven geweven worden, omzwachteld worden opdat het de persoon niet gaat overspoelen. Kwetsbaarheid mag er zijn. Het wegduwen is geen goede zaak.”

En net om die reden vond ik de aflevering met Herman Brusselmans al even sterk. Door zijn kwetsbaarheid, die we toen wel te zien kregen.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 77 andere volgers