Cadzand #fanvan #giveaway

Ik en mijn mannen zijn hevige fan van Cadzand. Niks nieuws voor wie hier regelmatig leest. Als nostalgische ziel krijg ik het helemaal warm van de mooie jeugdherinneringen die ik op het strand verzamelde samen met familie en vrienden.

Cadzand - 01Toen we 4 jaar geleden ons droomhuis in ons dorp voor onze neus zagen wegglippen, beslisten we aan zee een toevluchtsoord te kopen. Een plek te zoeken om af en toe de constante aandacht die de bloemen vragen even te negeren. Ik dacht al snel aan de mooie Zeeuwse kust. In Cadzand werden net op dat moment een aantal nieuwbouwprojecten afgewerkt. Na een eerste rondleiding in het gebouw was ik onmiddellijk verkocht en niet veel later, toen het definitief van ons was, heb ik me uitgeleefd om het helemaal naar mijn smaak in te richten. Ik was best trots toen bleek dat Britt en Tom (je weet wel, van Woonblog en Wolf en Wolkje) ons stekje kozen uit hun lijstje leuke appartementjes voor een last-minute weekendje aan zee. Nog eens merci opmerkzame Ilse, om me hiervan op de hoogte te brengen!

Bovendien zijn we heel tevreden over de samenwerking met het verhuurkantoor Duinhof Holidays, dat speciaal voor dit project opgericht werd. We hoeven niks op te volgen qua verhuur en schoonmaak, en lezen telkens weer positieve reacties in het gastenboekje. Ook als eigenaar kunnen we gebruik maken van hun service. Mooi opgemaakte bedden en zachte badhanddoeken bij aankomst. Za-lig!

Elke keer opnieuw zijn we overweldigd door het rustgevende effect van een weekendje Cadzand. We rijden op vrijdagavond de ondergrondse parking in (superhandig), nemen de lift, beslissen wie van de jongens op het knopje van de 3de verdieping mag drukken (jah, zo gaat dat), duwen de deur open, ik zeg mijn standaardzinnetje “tishiertochschoonhé”, we trekken al naargelang het seizoen en de weersomstandigheden slippers of laarzen aan, nemen de lift naar beneden (om de zen te bewaren letten we erop dat niet dezelfde zoon snel op het liftknopje duwt), steken de straat over, en snuiven uiteindelijk de heerlijke zeelucht op met het strand onder onze voeten, terwijl we genieten van het uitzicht. Stress, spanning of gejaagdheid smelten als vanzelf weg. Of er nu zon is of niet.

Ik heb deze keer niemand moeten mailen met mijn idee voor deze verjaardagsmaand. Mijn superman was onmiddellijk akkoord om een weekendje of midweek (wat je het beste uitkomt) weg te schenken aan een lezer. Deze afsluiter geldt wel enkel voor inwoners van Blogland, want dat is het enige wat we in ruil vragen: een verslagje op je blog achteraf. Dus: blog je, heb je zin in een gratis verwenweekendje aan zee en ben je bereid er een verslagje over te schrijven, reageer dan snel. Wie weet stuur ik je volgende week deze cadeaubon op! En denk je nu: wat jammer dat ik niet blog … Je kan natuurlijk gewoon zelf een weekendje boeken.:-) Je krijgt er absoluut geen spijt van.

Cadzand_Cadeaubon

Polabora #fanvan #giveaway

Polabora_Lentefeest_3

Eén jaar geleden hadden we een Lentefeester. Ik heb me toen heel wat uren geamuseerd met de voorbereidingen. Ik legde hier al uit hoe graag ik me in mijn eentje verlies in creatief bezig zijn. Pure ontspanning. Nadenken over de uitnodiging, tekstjes zoeken (lang leve De wereld van Sukha) om in kleine schriftjes te stikken, foto’s uitzoeken voor een bladwijzer, een helderblauw dagje zee combineren met een fotoreportage van het feestvarken, kaartjes voor de klasgenootjes plakken en enveloppen voor de genodigden stempelen. Echt mijn ding.

Polabora bleek een goede keuze om mijn ideeën te realiseren. Ik ontdekte hen via Instagram en was onmiddellijk weg van hun aanbod retro style prints. Toen ik doorhad dat het een start-up is van twee Gentse jongens verdubbelde mijn enthousiasme. Ge scoort hier gratis extra punten door ondernemend én van Gent te zijn. Sorry, kan er niks aan doen.

Ze doen dat geweldig, Steve en Giovanni. Ze leveren mooie, kwalitatieve en vooral betaalbare prints waarbij kleine details zorgen voor een klein feestje tijdens het uitpakken van je pakket (mooie doosjes voor de grotere prints, mapjes voor de kleinere prints en retro strips, mini-wasknijpertjes om je foto’s op te hangen, …). Toen ik hen mailde met mijn idee om lezers te verrassen tijdens mijn verjaardagsmaand, kreeg ik diezelfde avond nog een positief antwoord. Eén van jullie krijgt een vintage booster set cadeau! Vijftig prints van je favoriete foto’s om je interieur mee op te vrolijken. Laat gewoon een spreekwoordelijke gil achter als reactie.

Het plan was om alle winnaars bekend te maken op 1 mei, maar ik weet nu al dat ik mijn deadline niet haal. Er staat dit weekend opnieuw een lentefeest op het programma, met de hangar van onze azaleafabriek als feestlocatie. Het dochtertje van mijn kleine zus is aan de beurt. Volgende week dan maar. Waag dus gerust nog je kans op een gratis foto op forex of een exemplaar van Shoot!

Zilverblauw #fanvan #giveaway

Voor mijn 26ste verjaardag kreeg ik een, toen nog analoge, fotografiecursus cadeau. Goede herinneringen heb ik aan de uren die ik in het KISP in en naast de donkere kamer doorbracht. De allereerste opdracht was een filmrolletje van 24 foto’s vol fotograferen in eigen stad/dorp. Ik woonde toen in Gent en weet nog dat ik een zonnige maandag een half uurtje vroeger mijn fiets op sprong om onderweg naar het werk nog een aantal foto’s te maken nadat mijn inspiratie op zondagnamiddag zoek was geraakt.

De tweede les werden onze foto’s klassikaal besproken en één van de maandagochtend-beelden werd toen door de leerkracht de hemel in geprezen (ik durf me bij momenten iets positiever te herinneren dan het in werkelijkheid was) omdat het qua licht, compositie en whatever één van de betere was. Fijn moment moet ik toegeven.

Na alle lessen en workshops fotografeer ik eigenlijk nog steeds grotendeels op dezelfde manier. Ik kijk naar de wereld in beelden. En af en toe neem ik de moeite om die beelden met een fototoestel vast te leggen. Snel, zonder al te veel na te denken, intuïtief, met het hart. Daarom sprak het boek Shoot! Fotograferen met je hart van Anki me zo aan. Ik ben al jaren fan van haar kleurrijke en stijlvolle blog Zilverblauw. De foto’s van Anki stralen tonnen levensvreugde uit, of het nu een portret is van haar jongens of een beeld van haar net heringerichte woonkamer. In haar woorden legt ze regelmatig een mooie kwetsbaarheid. Een combinatie die me wel meer raakt.

Tijdens een dagje shoppen in Amsterdam met mama en kleine zus, maakte Shoot! deel uit van de buit. Het voorwoord vond ik heel herkenbaar, over moeite hebben met de technische kant van fotografie en het pas echt onder de knie krijgen door volledig manueel te beginnen fotograferen. Iets wat ik zelf pas doe sinds deze kanjer mijn trouwe vriend is. Het boekje staat bol van de tips and tricks, heeft een frisse vormgeving en legt de belichtingsdriehoek (samenspel tussen sluitertijd, diafragma en ISO-waarde) ongezien helder uit!

Toen ik Anki en haar uitgeverij een mailtje stuurde met het idee een exemplaar weg te geven ter gelegenheid van mijn vijfde blogverjaardag, kreeg ik snel een positief antwoord. ♥ voor enthousiasme! Laat een reactie achter en met een beetje geluk vind je binnenkort een pakketje in je brievenbus! De volgende gulle gever is trouwens Polabora.

Even vermelden dat ik alle winnaars bekend maak op 1 mei. Waag dus gerust nog je kans op een gratis foto op forex!

Shoot!

Jarige blog geeft weg!

Deze plek viert vandaag zijn 5de verjaardag. Het is zo’n verdomd cliché, maar de tijd vliegt.

Toen ik begon met bloggen, was ik een prille dertiger met een schat van een man. Had ik een peuter en een baby, werkte ik fulltime en had ik vaak last van een vol hoofd. Nu ben ik bijna veertig, heb ik nog steeds een schat van een man en binnenkort twee lagere schoolkinderen, bepaal ik grotendeels zelf mijn werkuren en reken ik nog steeds regelmatig af met een vol hoofd.

Het hoofd leeg schrijven op deze plek helpt. Neergeschreven daalt er rust in, krijgt het letterlijk een plaats. De hoogtes en de laagtes. De oorspronkelijke bedoeling was een herinneringsdoos creëren voor onze snelgroeiende jongens, maar wijvenweek lokte me uit mijn tent. Het doet me deugd om af en toe mijn ziel bloot te pennen. De gedachte of er eigenlijk wel iemand zit te wachten op al die roerselen duw ik ten gepaste tijde weg. Wie er zin in heeft, komt wel langs. De anderen blijven weg. Meer is het niet en hoeft het ook niet te zijn.

Deze plek helpt me dus herinneren, heeft een therapeutisch effect, maar zorgt ook af en toe voor leuke verrassingen en fijne ontmoetingen. Een mini bloggers meetup, een fotoreportage in de azaleafabriek door An, een blogcoaching door Kelly, een blogbrunch in Gent: momenten van contentement.

Dat ik een paar maanden terug gecontacteerd werd door Smartphoto was ook een verrassing. We moeten eerlijk zijn, ik voel me in Blogland niet echt een kijkcijferkanon. Ik sta ook niet te springen om er een reclameblog van te maken, maar Smartphoto haalde me over de streep. Zeker toen ze akkoord gingen met mijn voorstel om voor mezelf een forex op groot formaat te testen, iets wat al lang op mijn verlanglijstje stond. De kostprijs heeft me tot nog toe weerhouden om er eentje te bestellen, maar in ruil voor deze post kreeg ik er eentje gratis. Ik selecteerde een topfoto uit de mooie reeks die An bijna 4 jaar geleden maakte. On-ge-loof-lijk tevreden met het eindresultaat! Er zullen er ongetwijfeld nog een aantal besteld worden om de muren te vullen in ons nieuwe huis.

Ik dacht niet alleen aan mezelf, maar ook aan jullie! Ik mag er eentje weggeven. Een foto op forex van 60x90cm (staand of liggend). Het enige wat je moet doen is een toffe reactie achterlaten.

Nadat Smartphoto me contacteerde, groeide het idee om er een verjaardagsmaand van te maken waarin ik een en ander weggeef. Hebbedingen waarvan ik zelf fan ben. Ik mailde wat rond en kan alvast zeggen dat Anki van Zilverblauw enthousiast was over mijn plan. En zij was niet de enige. Tot binnenkort!

Forex_blogineken

Nieuwe forex in nieuwe, maar voorlopig nog lege slaapkamer.

Over toen en nu

Tuur_neonatologie

Deze foto is exact 6 jaar oud. De tijd stond stil toen Tuur 6 weken te vroeg deze mooie, harde wereld in sprong. Hij bracht 22 dagen door op neonatologie, tussen kindjes die er vaak veel erger aan toe waren. Ondanks alles herinner ik me vooral een positieve, kalme ingesteldheid bij alle ouders. Een warme solidariteit. Het waren 22 dagen waarbij we in een kleine, afgeschermde wereld terug gingen naar de essentie, naar wat echt van belang is.

Ik dacht er aan terug, toen ik vandaag dit las. En net zoals zes jaar geleden, focus ik me na deze duistere dinsdag vooral op het licht. Op het positieve. Op de solidariteit. En hoop ik dat het lang mag blijven nazinderen.

Over kinderdromen en droomhuizen

BucketList

Een paar jaar terug kribbelde ik een bucket list bij elkaar, waarschijnlijk nadat ik een artikel in Flow gelezen had. Ik zal gedacht hebben, laten we dat eens doen. Zelf nieuwsgierig naar wat ik nog allemaal zou willen doen met en in mijn leven. Ik herinner me dat ik snel uitgeschreven was. Hard heb nagedacht om aan 10 punten te komen. En concludeerde dat ik eerder van het “we zien wel wat er mijn pad kruist, en beslis dan wat ik al dan niet meepik” type ben. Of zoiets. Dat heeft tot nu toe al verrassend goed gewerkt.

Van alle dromen die ik neerpende, is een oud huis in ere herstellen de oudste. Ik heb iets met oude huizen. Altijd gehad. Ik heb iets met inrichten. Ook altijd gehad. Geef me een ruimte en ik maak er een cocon van waarin ik me graag terugtrek. Mijn kamer in nummer 7, mijn drie verschillende koten in Brussel, mijn allereerste studio (een omgebouwd klaslokaal in een oud schoolgebouw) toen ik alleen ging wonen op het Casinopleintje in Gent, mijn appartement in hartje centrum van diezelfde zalige stad. Allemaal met plezier omgetoverd tot persoonlijke plekjes. Eén van mijn oudste dromen is dus om dat te doen met een mooi, oud huis.

Wij wonen momenteel naast de azaleafabriek. Lekker dicht bij de bloemen. Dat is vooral handig. Een hoek van de hangar werd door mijn superman tot huis verbouwd. Toen ik erbij kwam, werd er een extra verdiep gebouwd waarop ik mijn inrichtingskriebels los liet. Het is tof wonen. Maar het is geen oud huis.

In ons dorp staat een huis. Een heel mooi, oud huis. Een huis waarop ik elke keer ik er passeer, een blik werp. Een huis dat we allebei geweldig vinden, en waarvan we al lang zeggen: dat zou iets voor ons zijn. Ongeveer 4 jaar geleden fietsten we er voorbij terwijl een man de gevel in een nieuw kleurtje schilderde. Ik riep naar mijn superman: “wanneer zou dit nu eindelijk eens verkocht worden?”. “Nog niet onmiddellijk precies …” was het antwoord dat het fietsend gesprekje afsloot.

De week erop hing er plots een “te koop” bord aan de gevel. Het bord heeft er geen 24 uur gehangen, want toen we enthousiast informeerden bij het immokantoor, bleek het diezelfde dag al verkocht. We kregen zelfs geen kans … Ik weet nog dat ik die avond – we gingen toen eten voor mijn papa zijn 60ste verjaardag – een paar keer ventileerde hoe jammer het was dat het zo snel verkocht was. Zo op ons lijf geschreven.

Een paar weken later vertelde een kennis aan mijn ouders dat haar zoon een huis kocht in ons dorp. Hét huis, bleek al snel. We namen nog contact op of er eventueel interesse was om tegen een hoger bod te verkopen, maar dat voorstel kreeg geen gehoor.

Bijna exact drie jaar later (mei vorig jaar) kregen we een sms van dé zoon. Of er nog steeds interesse was in hét huis? Het startschot van een aantal spannende weken. Van rondleidingen, rekenen, overleggen, twijfelen, overtuigd zijn. Spannende weken met een … goede afloop!

Ik kan nog steeds niet geloven dat het echt waar is. Dat het van ons is. Dat we er waarschijnlijk een jaar na onze eerste rondleiding zelf zullen wonen. In ons droomhuis, en toch nog steeds handig dicht bij de bloemen.

Het werkt dus echt wel verrassend goed: afwachten wat er je pad kruist en dan beslissen of je het al dan niet meepikt.:-)

Droomhuis

Deze oude postkaart vond ik na een virtuele zoektocht naar meer informatie over ons huis op deze website. Ik betaalde er 7€ voor.

Familiefotograaf

Ergens eind juni maakte ik deze foto van de 10 kleinkinderen. De aanleiding was het gouden jubileum van mijn schoonouders, meme en pepe voor onderstaande modellen. De vier schoonzussen kwamen samen, brainstormden en namen feestelijke beslissingen met de goedkeuring van de jubilarissen.

Kleinkinderen

Ik kreeg de opdracht om de uitnodiging in elkaar te boksen. Het idee om de kleinkinderen voor de gevel van het grootouderlijke huis te fotograferen, sprong tijdens het douchen in mijn hoofd. Zo gaat dat met ideeën.

Je moet weten, het leven van mijn schoonouders draait grotendeels rond de kinderen en kleinkinderen. We kunnen altijd op hen rekenen, zijn er steeds welkom, gaan er heel graag op bezoek en de kindjes blijven met plezier logeren in dit warme nest. Het is een plekje vol ouderwetse gezelligheid. Het vervangt voor mij persoonlijk zelfs in zeker mate mijn dierbare nummer 11, dat er jammer genoeg niet meer is. Het doel was om dat gevoel gefotografeerd te krijgen. Die ideeën toch …

De kleinkinderen werden ergens eind juni verzameld, wat niet meer vanzelfsprekend is met de drukke agenda’s van de tieners en twintigers in de groep. Het licht zat op het bewuste moment niet goed, maar toch werd er een half uur lang druk geposeerd: mooi op een rijtje, als een treintje, zwaaiend, … Uit de meer dan 100 foto’s koos ik uiteindelijk één van de allereerste testfoto’s. Niks geposeerd en heel spontaan. De helft kijkt niet naar mij, staat heel erg zichzelf te wezen. Zoals ze ook bij meme en pepe altijd zichzelf kunnen zijn. De allermooiste dus.

Op deze foto staan ze allemaal samen voor mijn lens, maar elk van hen heb ik ook al persoonlijk geportretteerd. Toen ik mijn superman 12 jaar geleden leerde kennen, volgde ik avondles fotografie. Ik kreeg al snel de vraag of ik bereid was communiefoto’s te nemen, wat uitgegroeid is tot een traditie. Tantina fotografeert de neefjes en nichtjes op een door hen zelf uitgekozen locatie en krijgt als allereerste van de familie dé outfit te zien.

Voor het ontwerpen van de kaartjes val ik vaak terug op Smartphoto. Levering gebeurt snel (wat handig is voor een familie van uitstellers), de mogelijkheden zijn uitgebreid en de kwaliteit was nog nooit teleurstellend. Ook de uitnodiging voor het gouden feest bestelde ik bij Smartphoto, net als de vergroting van de foto die nu boven de kast van meme en pepe de aandacht trekt.

Tot slot ook nog wat leuk nieuws! Binnenkort (1 april, echt waar) vier ik mijn 5de blogverjaardag en mag ik van Smartphoto iets weggeven aan mijn lezers! Ze noemen dat een giveaway denk ik.😉 Ik zie dat volledig zitten!

Tot gauw!

Over 2015

Ik vind ze wel iets hebben, de jaarlijkse rapporten die WordPress.com per blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 17.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 6 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport van ineken te bekijken.

Lief dat ze het zo positief brengen, mijn magerste blogjaar tot nog toe. Amper 14 nieuwe berichten in 2015. Dat is weinig. Met dit erbij worden het er 15. Alsof het zo moest zijn.

Alhoewel ik er weinig over schreef, zal ik 2015 niet gauw vergeten. Het was alles wat 2014 niet was. Een hobbelig, confronterend jaar. Een jaar waarin …

  • mijn hart raar deed. En vervolgens de pillen die ik voor mijn hart neem.
  • ik me voor het eerst eindig voelde. En onbegrepen door mijn arts.
  • ik voor het eerst een psychologe bezocht. En dat iedereen die erover twijfelt om dat ook te doen, kan aanraden.
  • we voor het eerst een huis kochten. En niet zomaar een huis: ons droomhuis.
  • ik leerde dat je een prijs betaalt voor je dromen. En niet enkel letterlijk.
  • ik zwaar teleurgesteld was in de aanpak van de verkopers. En de logica van verzekeraars.
  • oude vriendschappen op de proef werden gesteld. En nieuwe vriendschappen warm aanvoelden.
  • de actualiteit onder mijn huid kroop.
  • ik voor het eerst mijn best moest doen om hoopvol en positief te blijven.

Ik zwaai 2015 met plezier uit en kijk uit naar 2016. Naar wonen in ons droomhuis, naar vroeger in mijn bed kruipen en meer lezen. Naar meer schrijven. Naar nog meer de juiste prioriteiten stellen. Naar nog minder oordelen. Naar tijd met mijn mannen, familie en vrienden. Ik heb er zin in!

Ik wens jullie een fijn einde en een mooi begin!

ineken

Tijd voor iets lichter

Het moet niet altijd zware kost zijn, niet? Tijd voor iets lichter.

Ik heb een zwak voor gezinsportretten. Oude, recente, van mensen die ik ken of van totaal onbekenden. Maakt niet uit. Als ik er ééntje opmerk, eender waar, dan word ik er als vanzelf naartoe gezogen. Moet ik de foto van dichtbij bekijken. Zo vertelde deze zomer een Italiaanse mamma van een strandbar in Senigallia me haar familieverhaal omdat ik het gezinsportret van haar ouders poserend voor dezelfde strandbar in de jaren 70, van dichtbij bestudeerde.

PortretEén van mijn lievelingsfoto’s is een portret van mijn ouders, kleine zus en mezelf. Ik was toen 5 en kan me perfect dit moment herinneren. De fotoshoot werd indertijd uitgesteld omdat ik pardoes op mijn neus gevallen was. Geen fotogenieke plek voor een schaafwonde. In 1982 droeg ik bovendien al twee jaar een korset voor mijn toen nog kromme rug, en dat korset mocht voor deze gelegenheid uitzonderlijk een paar uur uit. De tweede reden waarom dit bezoek aan een fotostudio in mijn geheugen gegrift staat.

Deze ingekaderde versie hing in nummer 11 bij meme en pepe, en heb ik opgeëist toen het huis leeggehaald werd. Ik heb er uren naar staan kijken. Als kind, als tiener, als twintiger … Om één of andere reden hadden we dit thuis niet aan de muur hangen, wat ik altijd jammer heb gevonden. Misschien ligt daar wel de kiem voor de fascinatie …

Portret_MarloesDeVriesMijn liefde voor gezinsportretten heeft zich ondertussen uitgebreid naar alternatieve vormen. Zo liet ik ons gezin tekenen door Marloes De Vries. Wie Flow Magazine leest, kent haar tekeningen ongetwijfeld. Ik nam contact op, bezorgde vakantiefoto’s, blog en Instagram account, en na een wachttijd van een paar maanden (druk, druk die Marloes) kreeg ik een eerste potloodschets waarop feedback verwacht werd. Ik vroeg wat extra krullen voor Tuur en wat meer “caruur” voor superman. Twee weken later zat dit in mijn postbus. Vooral de kindjes vind ik heel geslaagd, en de lachrimpeltjes van mijn allerliefste, wiens “caruur” nog iets breder mocht.

TheCitizensCollectiblesDit gezin gaven we als geboortecadeau. De gepersonaliseerde popjes sprongen op Pinterest in mijn oog toen zij halverwege haar tweede zwangerschap was. Ik wist meteen dat ik ons cadeau gevonden had. Voor bijzondere vriendinnen ga je op zoek naar een bijzonder cadeau. Das evident!

Zoals met veel handgemaakt moois, vroeg ook dit wat geduld. Maar toen ze eenmaal vanuit Madrid arriveerden, maakte mijn hart een sprongetje. Perfect afgewerkt en zotschattig (om het met de woordenschat van mijn 7-jarige te zeggen). Check zeker eens de Etsy shop van Liliana, want de mogelijkheden zijn divers. De reactie tijdens het geven, maakte het trouwens helemaal af. “Dat zijn wij” riep ze enthousiast. Moet je zelf maar eens kijken of ik haar gezin goed gepoppetteerd heb, want je kan hen bewonderen in het fantastische idee van Nimsa Photograhpy. Voor “A day in the life of” komt Jasmine zich een dag in je gezin onderdompelen om het dagdagelijkse gezinsleven te vereeuwigen. Mooie tegenhanger van de statige gezinsportretten zoals in 1982.:-)

Jasmine fotografeerde ook het Lentefeest van Jef, maar die beelden komen zeker nog aan bod in een toekomstige post over deze dag. Voor haar nieuwe concept zou ze gerust eens mogen langskomen als we in ons nieuw oud huis wonen, maar ook dat is voer voor een volgend verhaal.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 92 andere volgers