Terug van weggeweest

Terug. Van weggeweest.

Letterlijk van twee deugddoende weken Italië. Figuurlijk van maanden sukkelen met de medicatie voor mijn hart.

Waar zal ik beginnen …

Bij het syndroom, om met de deur in huis te vallen, verantwoordelijk voor de verwijding van mijn aortaboog (bocht in de aorta net buiten het hart). Die van u is waarschijnlijk ongeveer 35 mm breed, die van mij 43 mm. Breder dan 50 mm zou gevaarlijk kunnen zijn (denk hartaderbreuk in het ergste geval) en is de grens waarop een hartoperatie noodzakelijk zal zijn. Spreekt voor zich dat het belangrijk is om die verwijding onder controle te houden. Wat ik braaf doe door dagelijks een bepaalde dosis bètablokkers te slikken die er voor zorgen dat mijn hart minder hard moet werken. De cardiologe voert jaarlijks een meting uit en stelt ondertussen al 15 jaar vast dat de verwijding stabiel blijft. Met uitzondering van de zwangerschapsjaren die er 3 mm bijlapten. Een derde zwangerschap werd dan ook sterk afgeraden.

Zo, nu ben je mee met het hartverhaal. Anders snapt ge het vervolg niet.

Begin dit jaar kreeg ik last van hartkloppingen. Naar mijn gevoel op veel te regelmatige basis. Ik was ongerust (ik niet alleen, zo gaat dat met liefde) en vervroegde mijn jaarlijkse afspraak. Een fietsproef gaf aan dat alles ok was, de cardiologe stelde me gerust, maar vond het aangewezen mijn trouwe bètablokker te vervangen door een tablet met verlengde afgifte, en de dosis te verdubbelen. Strak plan. Effectief plan ook, want de hartkloppingen verdwenen. Juijkes!

Ik zie mezelf nog staan, op onze oprit ergens midden de Paasvakantie, een paar weken later. Ik vertrouwde mijn superman na een periode van futloosheid toe dat ik het gevoel had af te glijden. Ik durfde zelfs het woord depressief te gebruiken. Het is voor mij op zich geen onbekend gevoel om diep te zitten, maar dit was anders. Ik was mijn levenslust kwijt. En dat was wel onbekend terrein.

Ik weet nu hoe het voelt om bij letterlijk elke stap jezelf te moeten overtuigen die stap te zetten. Te denken, te hopen dat het beter zal gaan eens die stap gezet is, maar je achteraf nog steeds even slecht te voelen.

In niks had ik nog zin. Zelfs niet in mijn superman. Stel je voor.

Alles, letterlijk alles, werd een opdracht.

Ik herkende mezelf niet meer. Stelde mezelf en mijn beslissingen volledig in vraag. Kon me niet meer voorstellen dat deze brief amper een paar maanden eerder door mezelf geschreven werd. Complete crisis. Zonder concrete aanleiding.

En toen, vraag me niet meer hoe, ging er een lichtje branden. Zouden die nieuwe pillen een invloed hebben? Voor het eerst in 15 jaar las ik de bijsluiter van een bètablokker. En voelde ik opluchting. Herkende ik een hele reeks bijwerkingen. Van concentratiestoornissen, futloosheid, slapeloosheid, vermoeidheid, onverklaarbare jeuk, angst, zenuwachtigheid tot zelfs depressie. En trillende handen als extraatje. Al vond ik dat laatste niet terug in de bijsluiter.

Opnieuw naar de cardiologe. Ze keek me begripvol aan, en verzekerde me een oplossing. Ik vertrouw haar. Ze kent me al 15 jaar. En toch keerde ik huiswaarts met de raad om de dosis opnieuw te halveren, met de boodschap om het nog drie weken een kans te geven, en met het gevoel dat mijn verhaal niet aangekomen was. Zelfs in twijfel getrokken werd …

Na een wanhopige huilbui bij een (schat van een) arts die onderzoek doet naar het syndroom, een tussenstop bij een psychologe en nog een bezoek aan mijn cardiologe waarbij ik andere pillen eiste, kwam er dan toch een einde aan drie maanden onweer in mijn hoofd. Van dag op dag. En schrok ik er bovendien zelf nog van, hoe ongelooflijk hard gelijk ik had.

Everything you go through, grows you.Ik heb er veel uit geleerd.

Dat je tonnen begrip krijgt voor fysieke tegenslagen. Ik weet dat uit ondervinding. Ik bracht al weken door in een ziekenhuiskamer voor “functionele” ingrepen zoals het recht zetten van een kromme rug of het aan elkaar laten groeien van een gebroken heupkom, en kon telkens rekenen op  kilo’s begrip en steun. Kilo’s die tot grammetjes wegslinken als het over psychische problemen gaat. Ik tik mezelf daarbij ook op de vingers. Ik weet niet of ik een half jaar geleden met dezelfde ogen naar deze moedige getuigenis zou gekeken hebben. Op de uitzenddatum nam ik pas 1 dag andere pillen, voelde ik me net wat beter, en kwam het pijnlijk herkenbaar binnen.

Dat ik geluk heb dat het uiteindelijk zo makkelijk op te lossen bleek. Was dat maar het geval voor alle mensen die sukkelen met hun geestelijke gezondheid …

Dat je de impact van zo’n klein pilletje niet mag onderschatten. Je pech hebt als je in de groep valt die last heeft van bepaalde bijwerkingen. Zeker als die groep volgens “de statistiek” heel klein is.

Dat empathie zo een belangrijk goed is. Wat mij betreft mogen ze het opnemen in de eindtermen van het lager en het secundair onderwijs. Deze naïeve idealist is overtuigd dat het dé vaardigheid is die een mooiere, verdraagzamere plek van deze wereld zou maken. Ik beschouw mezelf als empathisch, al kan ik me zonder moeite een aantal situaties herinneren waarin ook ik de inlevingsbal mis sloeg. Het is niet iets wat je bent, je kiest er telkens opnieuw voor om het te zijn, om je in te leven. En dat is niet makkelijk. Het was midden in mijn troebele periode dat ik dit filmpje over empathie tegen kwam. Brené Brown dook al eerder op in mijn leven, net op het juiste moment.

Dat ik mijn lijf goed ken, en hoe dankbaar ik ook ben voor de positieve invloed van dokters op mijn levenskwaliteit, ik vooral niet mag onderschatten hoe goed ik mezelf kan analyseren. Fysiek en mentaal. Dat ik mijn gevoel echt wel mag volgen. Moet volgen. Ik blijk hardleers wat dat betreft.

317ce8dd46e5cda2fc9bcc11fd36c576Dat het me niet meer lukt om “goed” te antwoorden op de vraag hoe het met me gaat, als dat niet het geval is. Ik vermoed trouwens dat bloggen daar een rol in speelt. Je stelt je kwetsbaar op door open te communiceren,  je voelt onmiddellijk wie meegaat in je verhaal en wie niet. Nadeel is dat reacties van de laatstgenoemden dubbel zo hard aankomen, maar het zorgt er ook voor dat je steun en hulp krijgt uit verwachte én onverwachte hoek.

Dat het onmogelijk is om goed te moederen (wat dat ook moge zijn) als je worstelt met jezelf.

Dat ik geluk heb met mijn wederhelft, een kei in goed vaderen. En dat niet alleen. In er zijn voor mij, in geloven in mij, in alles tegelijk doen, in niet klagen, in het graag zien van de niet zo aangename versie van mezelf. Dit potje heeft een topdekseltje, maar dat is al lang geen geheim meer, veronderstel ik … ;-)

Bij deze ben ik dus terug. Met veel goesting en leuke nieuwtjes om te delen!

Focus

En toen was het weg. De energie, de zen, de goed in mijn vel. Weg. Iets met nieuwe pillen voor mijn hart die bijwerkingen ter hoogte van mijn hoofd hebben. Hoop ik. De chaos is te groot momenteel om het op een rijtje te schrijven, zonder al te dramatisch te willen klinken. Ik hou me vast aan het vertrouwen dat het goed komt.

Focus. Op het positieve. Op dat schoon kind van ons. En de foto’s voor zijn lentefeest. Best trots op het resultaat van een uurtje zwoegen in onze duinen tijdens de warmste dag van de Paasvakantie.

Lentefeest Jef - 1

Jarige Tuur

Maart, de maand waarin de helft van onze verjaardagen vallen, verrast ons elk jaar opnieuw met zijn snelle komst en hoog voorbij-in-een-flits gehalte. Een maand vol feestjes voor mezelf en de jongste telg van ons gezin. Vijf kaarsjes al voor de laatstgenoemde. Niet te geloven … Ter gelegenheid van zijn verjaardag deel ik het verhaal van zijn naam.

Tuur.

Ik twijfelde toen we halsoverkop beslisten, en ben nog steeds niet overtuigd over de naam op zich. Vooral omdat ik me erger aan mijn eigenste uitspraak van de “r”. Als ik het ventje een aantal keer na elkaar met zijn naam aanspreek, denk ik telkens weer: het is niet wat het moet zijn. Bas had absoluut beter gebekt.

En toch klopt het. Is het de naam die bij hem past. Door dit verhaal.

Het was mijn superman die me overhaalde, 19 maart 2010. Hij had een goede vriend met dezelfde naam, een vriend die ik jammer genoeg nooit gekend heb. De ouders van Tuur ken ik wel. Elk jaar, begin juni, zien we elkaar na de herdenkingsmis voor hun zoon, en drinken we achteraf een glas in hun prachtige tuin ergens midden in de zonnige Kempen. Ik vind hen een bijzonder paar. In hoe ze het immense verdriet dragen, in de warmte die ze uitstralen naar de vrienden van toen, in hun mooie manier van zijn. Naast deze jaarlijkse traditie is er weinig contact. Er is een wederzijdse appreciatie die weinig nodig heeft om in stand te blijven.

Vijf jaar geleden, toen we met ons tweetjes op een klein kamertje in het verloskwartier bekwamen van een spoedkeizersnede, we besloten om toch de naam van de overleden vriend te kiezen, en we met de gsm in de hand twijfelden wie van onze ouders eerst op de hoogte te brengen, deed een telefoontje ons voor een tweede maal opschrikken die dag. Ongeloof in de blik van mijn superman bij het zien van de naam op het schermpje … Het was de papa van Tuur, die plots heel graag wou weten hoe het met ons was. En zo wist hij als allereerste dat wij een Tuurke op de wereld hadden gezet, zes weken vroeger dan gepland.

Elke keer weer krijg ik kippenvel, als ik er aan terug denk.

Te koop: warm hart

Deze week kwam het aan met de post. “warm hart” van Tom Van Ryckeghem. Ik deed de doos open, nam het in mijn handen en sloeg het open. Het plan was om er vluchtig even door te gaan, en er later op de dag rustig in te kijken en te lezen.

Maar dit is geen boek om even vluchtig door te gaan. Het grijpt je naar de keel. Het doet je letterlijk en figuurlijk even stil staan.

Het leven ging snel … Op de kadans van een sneltrein, met de vaart van een vliegtuig, als een razende machine, vooruit, snel, go … We leefden zoals jij het waarschijnlijk ook doet of toch ooit hebt gedaan. Zonder veel te denken, crosten we van Zuid naar Noord, door West en Oost en terug. Onze dagen werden voor ons goed gevuld. Zonder dat we konden beslissen werd ons levenspad met enkele aartsmoeilijke kilometers berg verlegd. Terwijl ik aan een snelheid van 120 km per minuut door het leven raasde, rinkelde de telefoon … plots … Een oorverdovende stilte maakte een eind aan een perfecte zwangerschap. Mijn vrouw kreeg plots meer dan een schattige baby in haar lichaam cadeau. Een leger zwarte soldaten en een chemisch gevecht maken tot vandaag deel van haar.

Dit visueel dagboek gaat over de essentie in dit gekke leven. Over knuffels en warme blikken. Over tranen en trieste woorden. Over gedachten die je best nooit tegenkomt. Over de smerigste hoekjes in deze grootse wereld. Over Kamiliemeters en intieme momenten met ons 4 … koesterknuffels … geheime“vader-zoon praktijken” … Over liefde en veel verdriet. Over echtgenoot en papa zijn …

Maar vooral … over het meest onbetaalbare ter wereld …

Het heftige verhaal van Tom en zijn gezin volgde ik op zijn blog. Er was een tijd dat ik mijn hart vast hield bij elke nieuwe post. Ik herinner me momenten dat ik naar mijn scherm zat te staren en het niet droog hield. Nu is het rustig op de blog, en dat is goed. Ondertussen werd de blog een boek. En wat voor één …

It makes you count your blessings …

Dus koop dit prachtige boek en steun drie fantastische projecten (Speelgoedkoffers voor IZ Gent, Zonnedekens en Cliniclowns). Het zou mijn hart verwarmen als er door dit berichtje 10 extra boeken verkocht worden. Want zeg nu zelf, wie is er niet geïnteresseerd in een warm hart?

© Tom Van Ryckeghem

Van een boost gesproken …

petit bonheursHet blijft iets bijzonders om bloggers die elkaar lezen op één plek samen te brengen. Het hangt ergens tussen een blind date en afspreken met je beste vriendin. Slaat nergens op eigenlijk. En toch werkt het op één of andere manier.

En petit comité is spannend, maar ook veilig. Een hippe plek binnen stappen met 60 blogsters bleek toch iets andere koek. Hoe zal ik het uitleggen? De drempel van Bar Bidon was niet de enige drempel waarover ik heen moest, zondagmiddag. Gelukkig herkende ik onmiddellijk Kruimels (en zij mij ook), en veroorzaakte mijn verschijning een enthousiaste glimlach op het gezicht van Kelly/Lilith. Een heerlijk vlotte start van een zonovergoten namiddag, volgepropt met positieve energie en leuke gesprekjes.

Ik leen even de foto van Kruimels, een beeld dat het #boostyourpositivity project perfect samenvat! Ik vergat onder invloed van alle indrukken foto’s te nemen. :-)

Over ontspannen en batterijen opladen

Ik heb het een weekje laten sudderen in mijn hoofd, de laatste opdracht van Lilith en Oon voor het #boostyourpositivity project.

Wat me ontspant en wat me energie geeft, het zijn twee aparte werelden. Eentje zonder en eentje met mensen.

Afzondering ontspant me. Ergens in weg kruipen. Letterlijk of figuurlijk. In of aan water. De zee, de duinen, een fris en rimpelloos zwembad tijdens hete zomerdagen, een warm ligbad op koude winterdagen. Een goed boek, een mooi tijdschrift, een meeslepende film. Samen met mijn naaimachine iets creëren, aan mijn computer een blogpost schrijven of foto’s bewerken. Geen rekening houden met tijd of anderen. Mijn ding doen. In mijn eentje. Dagdromen, wat voor me uit zitten staren, met mijn favoriete muziek op de achtergrond. Verdwalen in mijn hoofd en gedachten of ideeën alle richtingen laten uitschieten. In een hangmat liggen, terwijl de zon mijn huid opwarmt. Ik kan nog wel even doorgaan. Het allerfijnste vind ik dit alles met mijn superman binnen een straal van makkelijke bereikbaarheid. Voor een snelle knuffel, een terloopse zoen, een geruststellende knipoog, … zonder al te veel woorden.

Energie haal ik uit lachen. Ik hou zo van lachen, in al zijn vormen. En springen. Enkel figuurlijk deze keer. Met ouder worden (38 vandaag!) lukt het me beter om juist te springen. In avonturen die me energie geven in plaats van energie weg te vreten.

Maar, niks geeft me meer energie dan een goed, ouderwets gesprek. Bij voorkeur één op één, met één van mijn vele dierbare klankborden. On-mis-baar. Ik loop op wolkjes na een deugddoend, verhelderend, of gewoon gezellig gesprek.

Nieuwe mensen, gelijkgestemde zielen, ontmoeten geeft me ook energie. Ik zei het al, liefst één op één. Een beetje stress dus, voor de blogger brunch volgende week zondag in Bar Bidon. Maar ik heb zo’n voorgevoel dat het een juiste sprong was om me in te schrijven. Ik kijk er naar uit om dames die ik al jaren graag lees, eindelijk te ontmoeten. In een ontspannen sfeertje. ;-)

Mijn shortcuts

Het valt hier heel goed mee met het draaiende houden van alle borden. Mijn beslissing om niet meer full-time te werken heeft daar alles mee te maken natuurlijk. Ik heb meer tijd, al heeft het volgens mij veel meer te maken met de energie die ik kreeg door bewust voor vrijheid te kiezen, en mijn prioriteiten te herschikken naar wat juist aanvoelt.

En toch. Zelfs mét extra tijd en energie blijft uitstelgedrag mijn te bekampen boosdoener.

Desalniettemin (mooi woord hé), op vraag van Lilith, mijn shortcuts, van puur praktisch naar licht filosofisch:

  • Je vindt me zelden in een supermarkt. Ik doe al ongeveer 10 jaar mijn boodschappen via Collect & Go en ben nog steeds hevige fan. De website werd recent helemaal vernieuwd en is voor het eerst echt gebruiksvriendelijk te noemen. Je krijgt bij het ophalen trouwens vaak een “cadeautje van onze leverancier”, wat altijd meegenomen is. Bovendien weinig last van impuls-aankopen, makkelijk om prijzen te vergelijken en uren tijdswinst. Alleen maar win-win-win. Zware fan ikke.
  • Ik kook hoofdzakelijk vers. Het is wat ik meekreeg van thuis uit. Wat ik gewoon ben. Het enige voorgemaakte wat hier, naast spinazie en appelmoes, in huis komt zijn de Sacla pastasauzen (jammer genoeg niet verkrijgbaar in Colruyt). Arrabbiata en Peperoni e Melanzana zijn onze favorieten. Ideaal voor als je weinig tijd hebt en toch lekker en stevig wil eten. Favoriete receptjes, eentje met en eentje zonder vlees, zijn: 1. Spekjes of chipolataworst in stukjes bakken, paprika- of courgetteblokjes meebakken, arrabbiatasaus en beetje passata toevoegen. Laten pruttelen. Gekookte pasta naar keuze toevoegen, goed mengen en tot slot op je bord vers geraspte parmezaan erover. 2. Champignons of bloemkoolstukjes bakken, peperoni e melanzanasaus toevoegen, beetje room, melk of water (naargelang de gewenste vettigheid) toevoegen. Laten pruttelen. Gekookte pasta naar keuze toevoegen, goed mengen, en tot slot feta erover kruimelen.
  • Mijn thermomix, een cadeau van mijn ouders. Ik gebruik hem niet zoals het hoort (daarvoor moet je bij mijn mama en zus zijn), wat zonde is gezien zijn kostprijs, maar ik heb er wel al honderden liters soep in gemaakt. Op 20 minuten heb je een fluweelzachte, verse soep met amper afwas.
  • Over afwas gesproken. Investeer in een goede afwasmachine. Als het een goede is, dan is het niet nodig om alles af te spoelen vooraleer het erin gaat, wat trouwens waterverspilling is.
  • Van was sorteren een gezinstaak maken. Wij hebben de wastassen van Brabantia in verschillende kleuren. Heel handig. Mijn mannen weten (leren) dat ze donkere kledij en jeans in de zwarte tas moeten deponeren, gekleurde kledij in de rode, … Een recent systeem dat voorlopig blijkt te werken.
  • Strijken. Niet aan mij besteed. Het is het enige wat ik uitbesteed. Ik spaar op ongeveer twee weken tijd één mand strijk bij elkaar (tip: kies een man die geen hemden draagt voor de job). Ongeveer 90% van alle wasgoed wordt gevouwen. Ik probeer gedisciplineerd te vouwen wanneer ik het uit de droogkast haal (zelden dus). Ik weet ondertussen dat ik op 15 minuten een volle mand kan vouwen. Dat heb ik eens getimed. Het motiveert me om er aan te beginnen, nu ik weet dat het geen uur in beslag neemt, ook al voelt dat zo aan.
  • Minder. Onze jongens hebben een beperkte garderobe, maar wel van “een betere” kwaliteit (bah, wat klinkt dat bekakt). Al hun kleren passen in twee grote schuiven. Minder was, en helpt als je niet van plan bent te strijken. Dat ze, ondanks hun leeftijdsverschil, dezelfde maat dragen, maakt het makkelijker om dit systeem vol te houden. Ook wat speelgoed betreft proberen we het less is more principe toe te passen. We spelen wel vals door naast de bloemisterij te wonen, wat op zich een zalige speelplek is.
  • Alles (of toch veel) heeft hier een vaste plaats. Klinkt saai, maar is de enige weg naar snel opruimen, wat ik de jongens van jongs af aan geleerd heb.
  • Samen dingen doen. Het gaat sneller en is gezelliger. Samen koken, samen opruimen, samen in de tuin werken, …
  • Loslaten. Ik denk vaak: morgen is een nieuwe dag!

Voila, dit moet de meest atypische-ineken-post-ever zijn.

Deze post kadert in het #boostyourpositivity project, lees er meer over bij Lilith en Oon.

Brief aan mijn 16-jarige zelve

Beste 16-jarige Ina,

Wat ga je graag naar school tegenwoordig! Eindelijk zit je waar je hoort en kost het allemaal niet zoveel moeite meer. Het leven lacht je toe, nu je al twee jaar verlost bent van het korset dat je meer dan 10 jaar droeg. Tien jaar is uiteindelijk nog een meevaller, want het oorspronkelijke plan was een jaar of vijftien. Dat hele gedoe met je kromme rug en dat korset is het gevolg van een syndroom waarvan je nog niet half de impact kan inschatten, maar laten we dat nog maar even zo houden.

Je weet ondertussen dat je wel wat aankan. Je doorstond twee zware rugoperaties, waardoor je het derde middelbaar dubbelde, maar ondertussen besef je dat het de miserie allemaal waard was. Je zit nu tussen leeftijdsgenoten in de klas, zonder korset (wat je kinderdroom was), voelt je op je gemak en maakt deel uit van een toffe groep vriendinnen. Ik kan je nu al vertellen dat je op 37-jarige leeftijd nog steeds maandelijks zal afspreken met diezelfde vriendinnen. Straf hé! Tijdens je jaren aan de universiteit sluit je nog een bijzondere vriendschap, eentje die je zal leren om je gevoelens te uiten. Komt zeker nog van pas!

Het is een goeie beslissing om te “zakken” van Latijn-Wiskunde naar Latijn-Moderne Talen. Geen gezwoeg meer voor bepaalde vakken waarbij je hakken net over de sloot geraken. Plots lukt het studeren als vanzelf. Een boost voor je zelfvertrouwen, wat je wel kan gebruiken. Geniet van deze zorgeloze tijd waarbij je enkel stress krijgt van voorlezen in de klas, spreekbeurten geven en mondelinge examens afleggen. Die plankenkoorts zal er niet beter op worden, maar je vindt een manier om er mee om te gaan. Vergeet trouwens Dhr. De Paepe, je leerkracht Nederlands, niet te bedanken voor zijn empathische en constructieve reactie op je knikkende knieën die je nauwelijks onder controle zal krijgen tijdens je examen literatuurgeschiedenis.

Wat ik je vooral wil laten weten is, laat die grote angst maar los. Je vindt de liefde. Met kilo’s geduld, liters tranen, veel vallen en opstaan, en de onvoorwaardelijke steun van een warm nest.

Je slaat een topper aan de haak, eentje die kan leven met dat rare lijf van jou. Net zoals jij dat doet. Hij zal je nimmer het gevoel geven dat je te mager, te knokig bent, dat die meters littekens op je rug en buik een probleem zijn, dat die put (zoals je het zelf noemt) tussen je borsten er niet hoort. Jaja, je leest het goed. Borsten. Je zal er zelf voor zorgen dat die er toch komen. Het siert je dat je zo lang positief blijft, maar Moeder Natuur zal je op dat vlak teleurstellen. Het zal nog zes jaar duren vooraleer je de hoop op een natuurlijk paar definitief opgeeft en actie onderneemt. Je kan met alle fysieke mankementen leven, maar boezemloos door het leven gaan, zal een brug te ver blijken. Opnieuw een goeie beslissing. Opnieuw een boost voor je zelfvertrouwen, wat je ook dan nog kan gebruiken. Weet je wat grappig is? Die topper blijkt meer een billen- dan een borstenman. Niet dat het veel uitmaakt. Een 33-jarige man denkt toch iets anders dan de 16-jarige exemplaren die nu in je klas zitten. Of toch diegene die jij zal vinden.

En wees gerust, want ik weet dat je niet tevreden bent met “iemand die kan leven met dat rare lijf van jou”. Je wil het volledige pakket. De romantiek. De passie. De volledige overgave. Je krijgt het allemaal. Het voordeel van een meermaals gebroken hart, is dat het zeer dankbaar wordt bij het vinden van die ene, die ook voor jou wil gaan. Het stelt je in staat om er schaamteloos en met volle teugen van te genieten. Wat je ook zal doen. Je zal het aan de wijde wereld verkondigen, op een manier die je nu helemaal nog niet kent.

Ik denk dat ik het hier bij laat, Ina. Ik wil je ook niet te veel vertellen. Ik mag er niet aan denken dat een 60-jarige versie van mezelf me een brief zou schrijven met wat er me de komende jaren te wachten staat. We hebben ondertussen trouwens geleerd om in het nu te leven, jij en ik, en ons geen zorgen meer te maken over later. Het is misschien de laatste geruststelling die ik je nog kan meegeven, dat het ook goed komt met dat grenzeloos, nachtelijk piekeren over wat er wel of niet komen zal.

Liefs

Een bijna 38-jarige Ina

Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project, lees er meer over bij Lilith en Oon.

Wenen, met een vol hart

Prachtige en hartverwarmende ode aan het opgroeien, het familieleven, en het verstrijken van de tijd. Het zou een beschrijving van mijn blog kunnen zijn. ;-)

Het was de inleiding die het meer-info-knopje ons gaf nadat we “Boyhood” selecteerden in Film à la carte, een aantal weken terug. Ik wou hem al lang zien, want ik hou van de rechttoe-rechtaanstijl van Richard Linklater.

BeforeSunriseLinklater regisseerde namelijk “Before Sunrise”. Een film die eind jaren negentig deze toenmalige onvoldane, romantische ziel toch enige vervulling bracht. De dialogen, de eenvoud, … Ik keek en smolt.

En hij deed het opnieuw. Zoals “Before Sunrise” mijn twintigjarige zoekende hart aansprak, zo kwam “Boyhood” diep mijn moederhart binnen. Die Richard is ongelooflijk in het portretteren van de schoonheid van het gewone, om het met de woorden van Dirk De Wachter te zeggen.

De dag erop vertelde het internet me dat “Before Sunrise” zich afspeelt in Wenen. In mijn herinnering zat verkeerdelijk Parijs. En geheel toevallig trek ik dit weekend naar Wenen. Met een vol hart, ah ja!

Zeg eens, wat moeten we zeker zien daar in Wenen, zowel voor als na de  zonsopgang?

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 81 andere volgers