Irma & Jos

Wie schrijft die blijft. Er is toch iets van aan. Het hoeft zelfs geen wereldliteratuur te zijn.

Tot voor kort wist ik amper dat ik langs moeders zijde een overgrootvader had die op jonge leeftijd (48 jaar) gestorven is. Zijn vrouw Irma, dé marraine, daar had ik wel al veel verhalen over gehoord. Dat zou een felle madam geweest zijn, zo eentje die je nooit tegensprak. Maar die overgrootvader, daar wist ik eigenlijk niks van.

De opkuis van mijn bomma haar huis onthulde een hele reeks schatten. Bekende en onbekende pareltjes. Een aantal van die vergeten schatten vonden we terug in het bureau van mijn in 1984 overleden bompa, zoon van dé marraine en Jos, de onbekende overgrootvader (kan u nog volgen?).

Tussen honderden boeken en tientallen dozen dia’s, verdwaald onder een stapel vergeeld papier, lag een klein boekje, voor een derde gevuld met handgeschreven gedichten van die onbekende overgrootvader. Er staan aandoenlijk schone schrijfsels in. Ik geef er jullie eentje mee, het allereerste in het boekje, speciaal geschreven voor zijn vrouw Irma, mijn overgrootmoeder, dé marraine dus.

Irma
 
Zoo hecht en trouw, met al haar kleine zorgen,
Is zij om mij en om mijn kindren heen,
Met blijden tred – zo nu als straks en morgen –
Gaan wij door’t leven – hand in hand – met tween.
 
Ze houdt met bei mijn jongens steeds verborgen
Hoe zij me trouwig liefheeft als niet een,
Ze wil met hen, me vreugd en vree bezorgen
En leven – toegewijd – voor mij alleen.
 
Als ik voor ’t eerst haar zacht tot mij zag komen,
Dan heb ik haar aan d’hand en ’t hart genomen
Haar innig zoenend, mond en oogen dicht.
 
Dan voeld’ik mij haar hele leven geven,
Dat leven heil’gen is mijn eenig streven
Omdat in haar geluk, mijn leven ligt.

Lap zeg, wat een romantische ziel, die overgrootvader van mij. We vonden ook een reisverslag van zijn hand, een soort dagboek van een tiendaags avontuur met de auto. Tijdens de zomer van 1934 trokken mijn overgrootouders, samen met vrienden, de wijde wereld in en hadden blijkbaar de tijd van hun leven. Ze tuften “door de Vogezen naar Zwitserland”. Het lezen van het verslag brengt de statige zwart-wit figuren met hun uitgestreken gezichten, stijf poserend voor de bijbehorende foto’s, tot leven. Plots zijn ze zo echt, zo dichtbij, blijken ze grappig, avontuurlijk en ondernemend te zijn. Ik voelde me eventjes een upgebeamde Scotty en zat op de achterbank van de Oldsmobile bij Irma en Jos.

Deze diashow vereist JavaScript.

6 gedachten over “Irma & Jos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: